Door: Maartje Duin » Meer columns van Maartje Duin
Gepubliceerd: donderdag 11 oktober 2007 11:00
Mijn hele huis staat er vol mee. Kinderliteratuur staat in de slaapkamer, peuterboekjes onderaan. De logeerkamer staat vol met tienerboeken, fictie in de woonkamer. De badkamer en de wc probeer ik boekvrij te houden, in de keuken lukt dat niet altijd. Ik hoorde hiervan en ik dacht: zo kom ik eindelijk van m’n boeken af.’
De doktersassistente heeft haar boek in plastic verpakt en is naar het oude burgerweeshuis gefietst. ‘De vader van Oliver Twist was kwijt, zijn moeder stierf bij de geboorte. Daarom wilde ik het hier achterlaten. In een van de kluisjes waar ze vroeger hun werkplunje en hun gereedschap opborgen.’
Ze loopt over de binnenplaats en kijkt schichtig over haar schouder. Haalt het boek uit haar rugzak. Zet het in een van de tot vitrine omgebouwde kluisjes. Kijkt nog eens om zich heen. Dan maakt ze zich uit de voeten.
‘Sommigen zouden op dit terrasje gaan zitten wachten tot iemand ’m op komt halen. Dat durf ik niet. Vaak komen er mensen naar je toe: mevrouw, u vergeet iets. Dan moet je het gaan uitleggen, en dat staat zo raar.’
Ze slaat de hoek om, de winkelstraat in en lost op in de massa. Niemand weet, niemand weet, dat zij Oehoeboeroe heet. Bergschoenen, blozende wangen. In haar oren bungelen de geogliefen van Nazca.
‘Je registreert het boek op de site. Dan krijg je een nummer, dat noteer je. Je plakt een sticker op de voor- en de achterkant. Vervolgens laat je het los, de plek meld je op de site. Vijfentwintig procent wordt meteen gevonden. Andere boeken duiken soms jaren later weer op.’
Ze haalt een klein boekje uit haar rugzak en stopt het in de zak van haar regenjack. ‘Hier loop ik al weken mee rond. Ik had het meegenomen op vakantie, maar daar waren niet zoveel Nederlanders. Het moet ergens tussen de tenten, vind ik.’
Ze schiet een steegje in, naar een kampeerwinkel. Loopt met omtrekkende bewegingen door naar de afdeling slaapzakken. In één vloeiende beweging belandt Gevaren op Reis tussen de thermomokken. Een winkelbediende, geruisloos genaderd, maakt een compliment over haar geogliefen. Blozend verlaat ze het pand, ze fluistert: ‘Ik had hier ook een semtex-bom kunnen achterlaten.’
Op het forum worden boeken besproken, lief en leed gedeeld, weddenschappen afgesloten. ‘Ik had geraden wanneer het tienduizendste lid zich aanmeldde. Toen stuurde iedereen me boekenleggers en stickers. Chocola, voor tijdens het lezen. Het elfduizendste lid is er ook al, maar die heeft zich nog niet bekendgemaakt. Stom, want er liggen allemaal cadeautjes voor ’m klaar.’ Een paar keer per jaar zijn er ontmoetingen. Het merendeel van de boekverspreiders blijkt vrouw. Kattenbezitsters, die breien. Zij is en blijft Oehoeboeroe. Oehoe voor intimi.
‘Ik ben niet eens de fanatiekste. Je hebt er die samen gaan zitten plakken. Of ze doen massareleases. Gaan ze met een zak vol boeken in de trein naar één provincie. Themareleases heb je ook. Pas nog was er ‘de week van het eten’. Bij een boek met ‘bewijs’ in de titel denken ze: ijs! Dan leggen ze het in het diepvriesvak van de supermarkt. Dat gaat mij iets te ver. Ik zie het meer als goede daad. Yes! denk je. Toch weer een boek van de prullenbak gered. Oliver Twist, daar kwam ik moeilijk doorheen. Maar misschien vindt iemand anders het prachtig.’