Door: Marjan Klaver » Meer columns van Marjan Klaver
Gepubliceerd: dinsdag 4 december 2007 22:27
Update: dinsdag 4 december 2007 22:28
Dit jaar gaan we het de jongste waarschijnlijk vertellen. We gaan haar vertellen dat we haar al zeven jaar staan voor te liegen. Over een of andere vent met een rode tabberd, mijter, lange witte baard en een stel zwarte knechten. Dat al haar mooie tekeningen en verlanglijstjes gewoon achter in de kast liggen. En dat ze al die jaren eigenlijk voor niets best wel wat bangig is geweest.
We staan echter niet te zingen en te springen om dit te doen. Het opbiechten van al die leugens bij oudste dochter staat ons nog vers in het geheugen. We gingen toen tegenover haar zitten en zeiden dat we haar iets wilden vertellen. Oudste verschoot helemaal van kleur en met een bevend stemmetje vroeg ze ons of we gingen scheiden. We begonnen een beetje te lachen en zeiden dat dat niet het geval was. Maar de schrik stond nog steeds in haar ogen toen ze vroeg of ze dan misschien geadopteerd was. Weer schoten we in de lach en stelden haar gerust. We keken elkaar schaapachtig aan en wisten dat het dus niet erger kon worden.
Intussen ontsnapte bij oudste een zucht van opluchting. Ook zij dacht dat het mee zou vallen. En toen zeiden we het: ‘Sinterklaas bestaat niet…’ Oudste kreeg een onbedaarlijke lachbui. Wat een grapjassen waren we toch. Eerst haar zo bang maken en dan dit geintje. We zeiden het nog een keer. Dat de man die altijd de pakjes kwam brengen een verklede man was met een nepbaard. Het lachen verging haar en een pijnlijke stilte volgde. Een stilte voor een waanzinnige storm.
‘$$%%#@^.’
‘Hoe halen jullie het in je hoofd om mij al die jaren voor de gek te houden? Wat een liegbeesten zijn jullie! Dit kunnen jullie niet maken. IK HAAT JULLIE!!!’
Er volgde weer een pijnlijke stilte, nu van onze kant. We lieten haar even uitrazen. Na een uur vloeken, schelden, stampvoeten en om zich heen meppen, kwam ze tot bedaren. We praatten er wat over, zij stelde vragen die we zo goed mogelijk probeerden te beantwoorden en toen kwam er wat berusting. Oké dan, maar ze zou ons dit nooit vergeven.