Door: Petra van Alten
Gepubliceerd: donderdag 13 december 2007 22:30
Update: donderdag 13 december 2007 22:50
Huurders die in bepaalde Amsterdamse buurten willen wonen, moeten een bewijs van goed gedrag hebben. Dit is een van de maatregelen van woningcorporatie Eigen Haard tegen extreme overlast.
Ruim vijfhonderd huurders in Nederland worden jaarlijks hun huis uitgezet wegens overlast. De rechter spreekt zo’n vonnis niet uit zonder een dossier over de overlastgever te lezen. Gemiddeld hebben woningcorporaties drie jaar nodig om dit op te bouwen. Al die tijd duurt de overlast voor omwonenden voort.
Dat is onacceptabel, zegt directeur Chrétien Mommers van Eigen Haard. ‘Onze advocaten zoeken uit of dossiers sneller kunnen worden opgebouwd, zodat we bij overlast eerder kunnen ingrijpen. We experimenteren ook met een ander type huurcontract. Dan stellen we overlastgevers voor de keuze: of we gaan naar de rechter, of je werkt nu mee aan een verscherpt huurcontract. Twee van onze huurders hebben nu zo’n contract waardoor ze onder meer verplicht zijn zorg te accepteren.’
In bepaalde buurten klonteren overlastgevers meer samen dan in andere wijken, zegt Mommers. ‘Op sommige plekken zie je dat de goede mensen die er wonen, die bijvoorbeeld de portiek schoonhouden, vertrekken. Ook omdat ze briefjes met bitch en andere scheldwoorden in de bus krijgen. Op een gegeven moment vervuilt een portiek steeds meer. Wie wil daar dan nog komen wonen? Juist, degene die daar totaal geen last van heeft. Zo glijdt een buurt in sociale zin steeds verder af.’
In dit soort buurten wil Eigen Haard een streng toelatingsbeleid voeren voor nieuwe huurders. Ze moeten een bewijs van goed gedrag hebben, mogen de twee voorgaande jaren geen huurschuld hebben gehad en geen overlast hebben veroorzaakt. Er loopt al een experiment en andere experimenten zijn in voorbereiding.
De overlastgevers die uit hun woning worden gezet, maar nog een kans krijgen elders in de stad, worden uit deze buurten geweerd. Mommers: ‘Deze mensen willen we meer spreiden over de stad. Er zijn nu eenmaal buurten waar mensen beter in staat zijn de overlast te dragen dan in een buurt waar al veel overlast is, waar mensen bij elkaar wonen die sociaal wat zwakker in hun schoenen staan.’
Mommers wijt de problemen deels aan de verruwing van de samenleving en de individualisering. ‘De sociale cohesie is weg. Daardoor accepteren mensen minder van elkaar. We zijn minder goed in staat elkaar aan te spreken en te corrigeren. Ook de verbeterde woningvoorraad speelt een rol. Als alles er goed uitziet, valt het meer op als iets smerig is of er veel geluid wordt geproduceerd.’