Door: Simone Best
Gepubliceerd: donderdag 10 januari 2008 22:54
Update: donderdag 10 januari 2008 23:45
Stadspark Griftpark maakt kans op totale sanering: er is een bacterie ontdekt die het vuil eet. Maar eerst wordt de bodemvervuiling in kaart gebracht. Met trillingen.
Het Griftpark, in de volksmond Gifpark, in Utrecht-Oost ligt er bij als een patiënt op de intensive care. Een reeks meetapparaatjes is uitgestald over de groene heuvel, het meest vervuilde plekje van het park. ‘Hé, wat is hier aan de hand?’ vraagt een voorbijganger zich af.
‘Het Griftpark ziet er lieflijk uit, maar je moest eens weten wat er onder de grond ligt’, zegt Gert Reurink, projectleider van het park, terwijl we op de ‘Accuberg’ staan. Ook weer een bijnaampje. Tot 1960 dumpte de gasfabriek hier haar afval, een mix van teer en olie.
Sinds de oprichting van het park in 1999 wordt de vervuiling geïsoleerd met ondergrondse betonwanden en een pompsysteem. Dat zorgt ervoor dat het vervuilde water het park niet kan verlaten. Totale sanering was niet mogelijk, de grond tot 35 meter diepte afgraven zou destijds een miljard gulden kosten.
Reurink: ‘Maar deze isolatie kost ook een half miljoen euro per jaar, dus als we daar vanaf kunnen, graag.’ En die kans is er ineens. Door de vondst van een bacterie die de verontreiniging opeet.
Beestjes planten
Een paar maanden geleden is de - naamloze - bacterie in het park gevonden. Dat is niet heel vreemd: bij elke vervuiling treedt dit proces vroeg of laat op, maar in dit park was het voor het eerst.
‘Dit is een kans’, legt Reurink uit. ‘Als we deze beestjes op de juiste plekken implanteren, kan de bodemverontreiniging worden aangepakt.’ Als geen mens zich met het proces bemoeit, wordt de verontreiniging ook opgegeten, maar duurt het duizenden jaren.
En dat kan sneller. De gemeente denkt aan enkele decennia.
Voor deze aanpak moet wel eerst duidelijk worden waar de vervuiling precies ligt. En daar kwam het Amerikaanse bedrijf Resolution Resources Internation in beeld, dat de heuvel met de nieuwste meetapparatuur omtoverde tot patiënt. In totaal wordt een terrein van zo’n honderdvijftig vierkante meter onderzocht. De eerste resultaten zijn half februari bekend.
Langs een traject worden geluidstrillingen – gemaakt door een klap op een metalen plaatje – de grond ingestuurd en via seismografen naar een busje met meetopstellingen gestuurd. Zo kan de exacte locatie van het vuil worden bepaald.
Gitaar spelen op de heuvel
‘Vergelijk het met vleermuizen. Zij bepalen ook de afstand tot hun prooi met geluidsgolven’, verheldert Bram Steen van advies- en ingenieursbureau DHV.
Drie meiden lopen langs en vragen aan de onderzoekers: ‘He, wat doen al die draden hier op de grond? Kunnen we niet geëlektrocuteerd worden?’ De onderzoekers stellen de dames gerust en ze klimmen het heuveltje op om gitaar te gaan spelen.