‘Er is niemand die Uruzgan serieus neemt’

Gepubliceerd: zondag 27 april 2008 22:10
Update: maandag 28 april 2008 17:06

Een ander deel van de Nederlandse steun wordt gedistribueerd via het Afghaanse ministerie van Reconstructie en Rurale Ontwikkeling. Teamleider Mohammed Hashim: ‘Er is veel werk want er is niks in de provincie. Maar ik mis hulp uit Kaboel. Niemand neemt Uruzgan serieus. In de noordelijke provincie Bamyan zijn misschien 800 projecten gaande. Hier 50 tot 60. We kampen op dit ministerie met gebrek aan ambtenaren om de zaak goed te laten draaien.’

• Dreigen en graaien bij weredopbouw Uruzgan
  
• P&W naar Uruzgan
• 'Geen sprake van vertrek uit Uruzgan'
  

Twee scholen heeft zijn ministerie ‘in aanbouw’. In Torai, net buiten Tarin Kowt, staat alleen het karkas. ‘Het project ligt al twee maanden stil omdat er geen geld komt uit Kaboel om verder te bouwen,’ zegt een neef van de aannemer. Bij een andere school in Khanaka, ook niet ver van Tarin Kowt, ligt het werk stil sinds twee bezoekende ambtenaren door de taliban zijn vermoord.

Een meisjesschool is met het Nederlandse geld tot nu toe niet opgeleverd, wel twee gemixte scholen. De verhouding fiftyfifty voor jongens en meisjes wordt bij lange na niet gehaald. Optimistisch laat het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken weten dat er voor de provincie 70 scholen à 50.000 euro zijn gepland. Vijftien zouden er al zijn gebouwd of opgeknapt. Maar volgens Hashim is er onvoldoende onderwijzend personeel.

Optimistische geluiden klinken wel over het aanplanten van 100.000 fruitbomen in de provincie.

Controle op de uitvoering is vanwege het gevaar bijzonder moeilijk. Buitenlandse Zaken deelt mee dat GTZ en ook het militair Provinciaal Reconstructie Team voor de monitoring worden ingeschakeld. Die voeren zelf ook projecten uit zodat de indruk kan bestaan dat hier de slager zijn eigen vlees keurt. ‘Veel is hear sayen foto’s worden gebruikt als bewijs,’ laat een medewerkster weten over de controle op de besteding van het Nederlandse belastinggeld.

Een lokale contractor, Zeibullah, die kleine bouwklussen doet voor het Nederlandse leger, vraagt zich af of al die slecht uitgevoerde projecten waar tientallen miljoenen euro’s in verdwijnen wel de moeite waard zijn. De hearts and minds worden er niet mee gewonnen.

‘Het belangrijkste voor de mensen is veiligheid. Als die er is, zullen de mensen pas van de Nederlanders gaan houden. Wat is een school waard als je je kinderen er niet veilig naartoe kunt sturen?’