Door: Sarah Maso
Gepubliceerd: dinsdag 24 maart 2009 23:44
Update: woensdag 25 maart 2009 00:45
Probleemwijkouders vangen steeds vaker grachtengordelkinderen op.
In toenemende mate brengen autochtone ouders hun kinderen onder bij allochtone gastouders. Gastouderbureaus, die als bemiddelaar optreden tussen ouders die opvang zoeken en ouders die tegen betaling andermans kinderen onder hun hoede nemen, zien een duidelijke stijging van het aantal allochtone gastouders in hun bestand. Met name het aanbod van Marokkaanse gastouders stijgt terwijl de vraag naar opvang blijft komen vanuit de Amsterdamse grachtengordel en andere autochtone tweeverdienersbuurten in het land.
De autochtone vraagouders zijn, soms tot hun eigen verbazing, zeer te spreken over de Turkse, Marokkaanse en Surinaamse oppasouders. Met name de flexibiliteit van allochtone gastouders wordt gezien als een groot voordeel ten opzichte van de reguliere opvang. Bovendien blijken ze lief, zorgzaam en weten ze van wanten als het gaat om het opvoeden van kinderen.
In het Marokkaanse gastoudergezin waar Karin Bosch haar dochter van 2,5 jaar en haar zoontje van 9 maanden onderbrengt, wordt Hollands opvoedcredo ‘rust, reinheid en regelmaat’ ook gehandhaafd. ‘Ik leer veel van de manier waarop ze met kinderen omgaan. Ze hebben meer ervaring met opvoeden dan ik. Daarbij zijn ze ook erg lief voor de kinderen. Het blijkt dat we toch een universele taal spreken als het gaat om liefde voor je kinderen. Dan doet zo’n hoofddoek er echt niet meer toe.’
Maar ook de allochtone oppasmoeders zijn blij. Met name voor de vrouwen is het dé kans om eindelijk een plekje te veroveren op de Nederlandse arbeidsmarkt. Niet alleen vinden zij weerstand vanuit het eigen gezin, ook de Nederlandse samenleving staat hen hierbij in de weg. ‘Veel allochtonen stuiten nog steeds op vooroordelen van werkgevers’, zegt Miranda Dikkers van Amsterdams Gastouderbureau Wonder. ‘Ons bureau biedt hen eigenlijk een hartstikke goede plek op de arbeidsmarkt. Ze verdienen geld met iets wat ze leuk vinden terwijl ze tegelijkertijd op een andere manier kennis maken met ons land. Een baan als gastouder stelt allochtonen bovendien in de gelegenheid sommige vooroordelen die tegen hen heersen, weg te nemen.’
Terwijl de multiculturele samenleving in politiek Den Haag failliet is verklaard, zorgt het aloude marktmechanisme van vraag en aanbod zo stiekempjes voor een integratiedroom die niemand nog voor mogelijk houdt. ‘Dit is een prachtige manier om kennis te maken met een Marokkaanse gezin waar je anders nooit over de vloer zou komen’, zegt vraagmoeder Karin Bosch.
Meertalig
Niet elke ouder is direct opgetogen over het idee van allochtone opvang. ‘Het komt regelmatig voor dat mensen aarzelen’, zegt Loes Zwart van Opvang Thuis BV in Amsterdam. ‘Die twijfels gaan vooral over de vraag of het opvoedingsmilieu van het allochtone gastoudergezin wel aansluit bij de Nederlandse cultuur. Dat geloofsuitingen niet al te extreem uitgedragen worden bijvoorbeeld.’
Ook de taal kan mogelijk een obstakel vormen. ‘Vraagouders dienen vaak een expliciet verzoek in voor Nederlandssprekende gastouders, zegt Wendeline van Luijk, van Flexmoeders Amsterdam. ‘Eigenlijk jammer, een vreemde taal kan juist een meerwaarde zijn. Uit onderzoek is gebleken dat het hartstikke goed is voor de ontwikkeling van beiden hersenhelften om meertalig opgevoed te worden.’
De schroom wordt toch minder, ook natuurlijk doordat de keus tussen helemaal geen opvang óf opvang door een allo-oppas snel gemaakt is.
Verantwoordelijk staatsecretaris Sharon Dijksma (PvdA) heeft plannen drastisch te snijden in de kinderopvangtoeslag voor ouders die gebruik maken van gastouderbureaus. Ze spreekt zelfs van ‘misbuik’ en ‘opa en oma-subsidie’. Opmerkelijk. Is er eindelijk eens een kiem van spontaan multicultureel succes, is de PvdA er blind voor.