Door: Nico Dijkshoorn » Meer columns van Nico Dijkshoorn 
Gepubliceerd: donderdag 4 juni 2009 23:31
Update: donderdag 4 juni 2009 23:35
Gisteren liep ik tegen Henk Schiffmacher aan. De beroemde tattookoning. Hij stond meer dan levensgroot op een affiche, met een tekstje er onder. ‘Zou ik jou nog mogen tatoeëren als ik hiv-positief zou zijn?’ Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Nee. Ook niet trouwens als Henk hiv-negatief zou zijn. Ik word liever helemaal niet door Henk getatoeëerd. Als ik toch moet kiezen: als ik niet getatoeëerd word, dan word ik het liefst niet getatoeëerd door Henk Schiffmacher.
Ik keek nog eens naar de poster. Ik moest er niet aan denken, die kwebbelende blanke indiaan een halve dag boven mijn rug. Steeds dat getik van die staartjes als hij een enorme reiger op mijn rug prikt. Want dat zou het worden. Een zilverreiger, langs een sloot.
De tattoo is inmiddels het oormerk van de nieuwe paupers. Ik mis de rauwheid en het onderscheidende van een tattoo. Het zegt niets meer. In de rij bij de slager kijk je voor je en zie je op de schouder van een moeder van drie kinderen een kleine pinguïn getatoeëerd. Ze bestelt boterhammen-worst.
Ik ben nog van de tijd dat ik huiverde als ome Roek tijdens een verjaardag zijn arm ontblootte. Doodstil keek ik naar een bloedend hart, een anker en een wapperende vlag om een naakte vrouw heen. Het waren de eerste borsten die ik zag. Daar onder de letters: ‘Ali. Forever.’ Alleen het druppeltje bloed dat uit het hart droop was rood. Ik stelde Ome Roek altijd dezelfde vraag: deed het pijn? Ja, enorm. En dan huiverde ik weer.
Tatoeëren speelde zich voornamelijk af in mijn verbeelding. Ome Roek kennende, die iedere verjaardag vloekend door een glazen tafel heen viel, gebeurde dat niet in een keurige kliniek in de bossen. Nee, duistere holen, met achterstevoren gedraaide muziek en heel hard lachende wijven. Omvallende kasten, zes mensen naakt op bed en jij daar dan midden in met de tattoozetter.
Iemand met een tattoo, die kon je plaatsen. Overal schijt aan, geen kantoorpik. Je moest oppassen anders werd je van je barkruk af geramd. Die sfeer.
Dat is nu wel anders. De eerste de beste medewerker Lang Lopende Zaken bij advocatenkantoor Mckenzie and Louvin loopt met een schreeuwende adelaar op zijn dij. De tattoo is een geinig hebbedingetje geworden. Iets dat je er even snel in laat jassen. Funshopping. Wat bladeren in een boek en aanwijzen. ‘Doe die twee zwaarden met die schedel maar.’ En dan snel met een pleister op je rug een campingvakantie in Frankrijk boeken. Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.
Reageer
Door:
NwYedioth, 05 jun 2009 21:06
Voordat personen er toe over gaan een tatoo te zetten zouden zij eerst een moet leren waarom er vroeger en tegenwoordig nog tatoo gezet worden/werden.
De betekenis van een tatoo is er een van aansluiting/opneming/behorende bij een groep volkeren "Java/Afrika/New Zeeland"Maori"/Japan/China of personen bijv "Hels angels" waar de pijn die hoort bij het plaatsen word gezien als een bevrijding of behorende bij het van jongen tot man te worden of het zijn van een Concubine zoals de prostituees in China of Geisha in Japan zelfde functie.
De meest personen in het westen hebben geen idee wat zij hebben gedaan, door het plaatsen van een tatoo, het blijken na enkele jaren zielige figuren te zijn, die tijdens het zetten niets waren, maar wat wilden zijn, en het met spijt belijden dat zij omdat de functie die zij prefereren, nu aan hen voorbij gaat, omdat die tatoo niet gewenst is in die functie.