Door: Peter Middendorp » Meer columns/blogs van Peter Middendorp
Gepubliceerd: maandag 29 juni 2009 01:22
Update: maandag 29 juni 2009 01:21
Ik maak me een beetje zorgen over een meisje dat ik niet ken. Ze moet begin twintig zijn, lange haren, krullen, samengebonden op de kruin, een vlakke uitdrukking op het gezicht. Ze speelt een rol in de nieuwe documentaire van Michiel van Erp, Angst geheten, die je alleen in de grote steden kunt zien, in filmhuizen zoals dat op het Spui.
Ze zit in haar huis, een goedkopig appartementje in een gebouw met grote, vierkante ramen. Witte vitrages, witte muren, witte lakens op een wit kinderbed met witte spijlen, aan de rails voor de gordijnen hangt een slinger rode hartenlampjes. Wie doordrenkt is met angst, alleen nog maar uit angst bestaat, heeft geen tijd zich te ontwikkelen. Alles staat stil, de smaak ook.
Van Erp volgt meer mensen in zijn film. Een studente heeft haar dagelijkse douchebeurt van enkele uren tot drie kwartier teruggebracht. Ondanks zijn kennis van de materie is de voormalige apotheker toch aan de medicijnen gegaan; hij durft weer over bruggen, leest zijn krant weer op het balkon. Gerard heeft een onbehandelbare vorm van leverkanker bij zijn angst gekregen en hoeft nergens meer bang voor te zijn.
Zij komen er wel, zegt de film, tegen het meisje in het goedkope appartementje is na enkele dagen in een kliniek gezegd – in een open gesprek hoor, zachte stemmen, invoelende blikken – ‘Het is misschien beter dat je zeg maar op een bepaald moment weer naar je eigen huis toegaat.’
Daar zit ze nu, zeg maar; de film is bijna uit. Ze durft niet te slapen, niet in bed; ook niet als er iemand naast haar staat. De slapeloosheid verwart, veel spreken is er niet meer bij. Op de deurklink staat een glas water, ook thuis is zij nooit zonder winterjas. Door de onbedekte ramen kijkt ze de stad in, waar wel iets gebeurt, een wemeling van verkeers- en achterlichten, overal beweging, iedereen is onderweg.
Straks, over een kwartier misschien, gaat ook de cameraploeg naar huis. Dan kijkt ze nog steeds uit het raam, handen op de knieën. Ze heeft een A-viertje beschreven en op het raam geplakt. Daar blijft ze naar staren. ‘Je gaat niet dood,’ staat erop, ‘er is niets aan de hand.’