Door: Nico Dijkshoorn » Meer columns van Nico Dijkshoorn 
Gepubliceerd: donderdag 2 juli 2009 23:31
Update: vrijdag 3 juli 2009 08:02
Ik ben gespannen. Morgen begint de Tour de France en ik begrijp er nog steeds helemaal geen moer van. En dat wil ik zo graag. Ik wil een liefhebber zijn. Iemand die zijn vingers langs een frame laat glijden. Ik wil zo graag wielrenners herkennen. Aan hun haar.
Ik zou zo graag naar de televisie kijken en dan bepaalde wielrenners aan hun rijstijl willen herkennen. Of met welk verzet ze rijden. Nu ik deze zinnen schrijf voel ik de aarzeling. Zeg je dat wel over wielrenners, rijstijl? Of hebben ze daar weer een heel ander woord voor verzonnen? Schaamacceleratie, ik denk dat dat woord nog niet bestaat, maar niets is zeker. Ik verzin het nu net, maar het zou net zo goed een debuterende Tourrijder kunnen zijn die voor het eerst op kop durft te rijden. Je hoort het Smeets zo zeggen. ‘En goedendag zeg, mag ik u even spreken, daar komt, mag ik dat zeggen, ja dat mag ik zeggen, alsof er helemaal niets aan de hand is, tussen al die grote meneren van de Tour, daar komt die knotsgekke Bokke Roet, zoon van Sikko Roet, met een knoepert van een schaamacceleratie. Pakt u die maar in met een grote strik er omheen. Was getekend Bokke Roet.’ En de kenners zullen knikken.
Ik heb eergisteren het Groot Wieler Woordenboek gekocht, samengesteld en geschreven voor Marc de Coster. Het leest als een nagelaten werk van James Joyce. Je denkt het steeds te begrijpen, maar veel meer dan een gevoel wordt het niet. Een paar voorbeelden: ‘In een handdoek eindigen.’ (met velen tegelijk aankomen). Remmentemmer. Dat woord dacht ik te begrijpen. Een renner die in een afdaling piepend de bocht neemt. Men wijst hem na. ‘Kijk, daar gaat hij, de remmentemmer van Zierikzee.’Helaas, het blijkt een apparaatje te zijn.
Ik probeer een koers te lezen. Dat hoor je om je heen. Voetballers kunnen het ook. Een wedstrijd lezen. Dat wil ik kunnen. Iemand weg zien sprinten uit het peloton en dan rustig de aardappeltjes op zetten. Je weet: die wordt over vijf uur een halve kilometer voor de streep weer ingelopen. Uiteraard door een peloton dat er op en er over gaat en dat daarna steen en steenkapot zit, met het vuil achter hun nieren.
Maar het is niet eens de Tour zelf die mij zo zenuwachtig maakt. Morgenavond ben ik te gast in Nijmegen, tijdens een grote wieleravond. Gasten zijn onder anderen Henk Lubberding en Wilfried de Jong. Mannen die met hun fiets slapen. Mannen die iemand schriftelijk de vriendschap opzeggen na een discussie over bandenspanning. Dat wordt een avondje doodsbang het roest van mijn maag af lullen.
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.