Door: Nico Dijkshoorn » Meer columns van Nico Dijkshoorn 
Gepubliceerd: vrijdag 11 september 2009 01:05
Update: vrijdag 11 september 2009 01:00
Gisteren verscheen het boek Een schreeuw om recht van Dries van Agt. Om dit boek onder de aandacht te brengen was Dries woensdagavond te gast bij Pauw en Witteman. Het werd een ontroerende uitzending.
Dries was dit keer niet op de fiets gekomen. Die Dries ken ik vooral, de geregisseerde Bourgondiër. Tijdens zijn premierschap stond hij bijna dagelijks in een wielrenshirt ergens in de buurt van de oude mijnen. Dan rolde hij de mouwtjes nog wat omhoog en dan kwam er weer zo’n verhaal, met dertig bijzinnen.
Het werd een gimmick, zijn flamboyant geformuleerde antwoorden. Je zag hem, tijdens het formuleren, zoeken naar een mooi taalkundig zijstraatje, een weergaloos terzijdetje. Amice, dat soort woorden. Dat kunt u mij niet euvel duiden. Wis en waarachtig. Van Agt sprak in interviews als een personage uit Kuifje. ‘Donders, daar zullen die sujetten er toch niet vandoor zijn met ons dagrantsoen?’
Wat Dries echt vond bleef een raadsel. Joop den Uyl, die zag je wel voor je, vloekend met een ochtendkrant op het toilet en een witte onderbroek om zijn voeten. Dries niet. Die nam licht-technisch op precies de goede plek tegenover Wiegel plaats, om hangend boven een biefstukje, zijn eigen Rembrandt te laten fotograferen.
Ik kende Dries niet. Nu wel. Tijdens Pauw en Witteman bekende hij dat hij nog nooit een liedje van The Beatles had gehoord. Ik geloofde hem meteen. Ik zag het aan zijn gezicht. Hij keek ontroerd naar zanger Bertolf tegenover hem aan tafel. Die wist alles van The Beatles. Zoals Dries zelf vroeger ook alles wist. Bertolf legde uit dat Lady Madonna best wel een beetje op Fats Domino leek. Die kende Dries wel. Daar had hij alles van. Ook dat geloofde ik.
Wat Dries zo anders dan anders maakte, was de oprechtheid. Dries kwam aan het woord over de Palestijnse kwestie en werd geconfronteerd met een oud filmpje, waarin hij verklaarde pal achter Israël te staan. Hans Wiegel, hij zou hebben gedraaid. Wim Kok zou de schuld hebben gegeven aan Melkert. Van Agt zweeg even en bekende dat dat mannetje, die Dries van vroeger, ongelijk had. Hij wist niet beter.
Het was fijn om Dries zo te zien. Als hij kwaad werd, sloeg hij met zijn hand op tafel. Als hij een compliment kreeg, vouwde hij de handen en deed ze even, net als de paus, heen en weer. Tijdens een liedje van The Beatles hoorden we hem in het oor van zijn buurvrouw fluisteren: dit is wel een mooi liedje!
Dries liet zich meeslepen, Helaas dertig jaar te laat, maar net op tijd. Daar gaan we nog veel plezier aan beleven, deze new born christian.
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.