Door: Nico Dijkshoorn » Meer columns van Nico Dijkshoorn 
Gepubliceerd: vrijdag 25 september 2009 01:39
Update: vrijdag 25 september 2009 01:51
Gisteren bracht ik een rolletje foto’s weg bij de Hema. De vooruitgang. Een filmpje laten ontwikkelen naast de rookworst. Vlak voor mij rommelde een oude vrouw in haar tas. Dit ging lang duren. Ik zag een stapeltje uitgeprinte correspondentie. Aan een donderdagmiddaghulpje achter de balie legde ze het hele verhaal nog één keer uit.
Ik luisterde. ‘Dat filmpje dat is niet meer goed, maar het was wel goed, maar nu niet meer en dat is heel erg. Ik dacht, ik doe het hier, dat filmpje, maar jullie zeggen, hier kijk maar, jullie zeggen dat het in Zürich mis is gegaan, maar het was een goed filmpje, dus dat snap ik niet en dat het filmpje nu kapot is, dat is heel erg, want op die foto’s stond iemand die overleden is. Jan. Hij is dood nu, maar toen de foto’s genomen werden, toen leefde hij nog. Iedereen hield van Jan. Hij was heel fotogeniek, met die ogen van hem en dan die blik. Nu is hij dood, en dat is heel erg want hij stond op deze foto’s en die zijn in Zürich stukgemaakt. Wat nu?’
Het viel even stil. Aan het meisje haar gezicht zag ik dat het verhaal haar niet onberoerd liet. Dolgraag zou ze nu naar achteren lopen en hand in hand met een levende Jan terugkomen. Dat zat er niet in. ‘Ik mag u een vervangend rolletje geven’, zei ze.
Daar moest de vrouw even over nadenken. ‘Daar staat Jan niet op hè?’ Nee, dat klopte. Ze begon overnieuw. Het hele verhaal. Ik had alle tijd om na te denken. Het kroop behoorlijk onder mijn huid. Alle mensen op mijn foto’s, lachend met een vreemde bril op hun neus, ze gingen allemaal dood. We konden door het licht springen wat we wilden, raar van hekjes afspringen of weemoedig over een kaars heen kijken, het bleef doodsbang gefladder tegen beter weten in.
Het was nogal een inzicht daar, vlak voor de fotoservicebalie. Mensen op foto’s gaan dood en dat is heel erg. Achter mij groeide de rij kankerende mensen. Zij wilden foto’s laten ontwikkelen van springlevende familieleden en vrienden. Wisten zij veel.
Het was een vreemde rij. Zes mensen met een hand vol foto’s van onbekommerd doordenderende vrienden en familieleden en vlak voor ons een vrouw die Jan, haar Jan, Jan die dood was en niet levend, Jan die op verjaardagen altijd even op zijn hoofd ging staan, die Jan zo graag nog eens wil zien. Met die ogen en die blik.
Ze gaf het op. Deed de papieren weer in haar tas en wandelde weg. Ik voelde me erg schuldig dat ik levende mensen ging laten ontwikkelen.
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.