Door: Nico Dijkshoorn » Meer columns van Nico Dijkshoorn 
Gepubliceerd: vrijdag 2 oktober 2009 00:19
Update: vrijdag 2 oktober 2009 11:28
Een mooi bericht op de website van De Pers. ‘Voormalig K3-lid Kathleen Aerts heeft een boek geschreven over haar leven. Daarin vertelt ze openhartig over haar tijd bij meidengroep K3.’ Het werd een keer tijd. Tot nu toe had je geen idee. Je was aangewezen op je eigen fantasie. Ik koos mijn favoriete K3-zangeres puur op gevoel. Dat wisselde nogal eens, net zoals bij Agnetha en Anna-Frid van Abba.
Dan vond je de ene kont weer net wat lekkerder dan de andere, en verdomd, had die blonde in de volgende clip opeens weer hele stoute lipjes die ‘money, money, money’ zongen. Zo bleef je bezig.
Dat had ik ook bij K3. Die met dat zwarte haar, dat was volgens mij een dondersteen. Een sujet dat het leven nam zoals het kwam. Die roodharige dacht volgens mij veel na over filosofie. Die was soms wat stil in het busje op weg naar alweer een schoolplein vol geile vaders. Zo zag ik haar voor me, nadenkend over Schopenhauer terwijl ze haar lolitakousjes over de kuiten rolde.
Aerts vond ik tot nu altijd de minste van K3. Ik kreeg geen hoogte van haar. Ik zag de vrouw achter de gulle lach niet. Bij die andere twee meisjes las je het in de ogen, het leven naast K3. ’s Middags stonden ze ergens in een studio, met vlechtjes in het haar, een hopfalderie dansje te doen, met de vuistjes ritmisch in de lucht. Afrika tot in Amerika zongen ze, maar drie uur later lagen ze onder een enorme Kongo-neger met hun vuistjes op zijn rug te roffelen. Die twee meisjes doorzag ik. Aerts bleef een mysterie.
Nu komt er een boek. Een openhartig boek. Met onthullingen. Over de kinderprogrammareus Studio 100 bijvoorbeeld. Samson en Gert, de hele beerput gaat open. Die hond van het duo, Samson, blijkt in het echt een heel normale stem te hebben. Vrij zacht. Dus niet steeds dat domme geschreeuw. ‘Heeee Gertje, dat mag toch niet Gertje!’
Misschien zal Aerts onthullen dat zij kinderen haat. ‘Dan zag ik ze zitten op de eerste rij, met die domme smoelen, als we Heyah Mama zongen, een liedje over de moeder van Angolese vrijheidsstrijder Heyah Makibe, en dan wilde ik wel zoutzuur in hun gezichtjes werpen. Daar ben ik eerlijk in. Toen wist ik: misschien moet ik stoppen.’
Een tragisch leven zal Aerts beschrijven. Een intellectueel die zich ieder weekend samen met twee andere volwassen vrouwen in piepkleine jurkjes hees, om met de geschoren okseltjes richting zaal Ya Ya Yippeete zingen. Overigens, een door Aerts geschreven lied over de onderdrukking van indianen.
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk. Op een podium.