Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: vrijdag 16 oktober 2009 21:20
Update: zaterdag 17 oktober 2009 00:10
Daar staan we met z’n
allen. De Nederlandse correspondenten, de Nederlandse cameraploegen, de busjes
van Sky, ITV en de BBC. Klaar om Wilders te filmen. Om 12:00 zou hij een
persconferentie geven op The Green, een stukje gras tegenover the House of
Lords. Maar rond kwart over twaalf rent iedereen naar een hoek van het park
waar Wilders verschijnt, verder dan die hoek komt hij niet.
Terwijl de massa
journalisten een glimp van de Hollander probeert op te vangen, verschijnen hier
en daar extremistische moslims in het park. Dat ze extreem zijn zie je aan hun
baarden, rokken, combatbroeken en aan de kleine spandoekjes met “Sharia for the
Netherlands.” Heel subtiel, maar toch. Het zijn er een stuk of twintig, jong en
radicaal, duidelijk behorend tot een bepaalde organisatie, want ze herkennen
elkaar al van een grote afstand en zwaaien dan. Joehoeee! Hier is de racist,
kom maar hier naar toe met dat Sharia-bord. Dat hem zal doen inzien dat Britse
moslims heel goed voor rede vatbaar zijn! Wacht maar! Ons geheime wapen is
immers heel hard roepen dat hij naar de hel gaat! Ja ja, daar zat slimme
extremistische moslim-PR achter.
Debat
Eerder die ochtend sprak
ik met Abijit Pandya van de Birkenhead Society die de Britse advocaat voor
Wilders heeft geregeld. Ook sprak ik met Ed Husain, een Londense schrijver (en
moslim). Pandya ziet er naar uit met Wilders te discussiëren. “We moeten als
maatschappij luisteren naar wat hij te zeggen heeft en met hem in debat gaan,
dat is de enige manier vooruit.” Hij moet even nadenken als hij hoort dat de
politicus in Nederland zelden de discussie aangaat. “Hmm…well…okay, dat komt
vast wel goed.”
Ook Husain, zelf ooit
radicaal en nu al tien jaar actief tegen extremisme, hoopt op een paar goede
openbare discussies met Wilders nu hij het land in mag. “Kom maar op!” zegt
hij. “Bring it on.” Hij heeft de PVV-leider officieel uitgenodigd voor een
debat.
Boos
Van een afstand, waar ik
sta, ziet Wilders’ Londense persmoment er maar gek uit. Een meute duwende
journalisten, een reeks agenten en scanderende moslims. Een bus toeristen stopt
speciaal even om foto’s te maken, in de hoop dat er een bekend iemand aankomt.
Helaas. Wilders’ bezoek wordt hier in een paar kranten gemeld in kleine
artikelen, niet genoeg om een toeristische trekpleister te worden.
Voor Wilders lijkt het me
bijzonder storend dat hij ook in Londen niet gewoon een persconferentie kan
geven. Al helpen de boze moslims hem wel een beetje natuurlijk; ze geven een
superillustratie van zijn redenen tot woede. Misschien heeft hij ze wel
geregeld. Hij stuurde het ANP een sms zodra hij aankwam in Groot-Brittannië,
misschien ging die sms ook naar rentanangrymuslim.co.uk
.
“Wilders, coward, come
here, come out!” Roepen de
demonstranten monotoon, genietend van alle aandacht. Van een afstand klinkt het
net als een liedje van de Duitse hardcorekoning Scooter. “Maria, believe me, I
like it Loud.” Ik heb het de rest de dag in mijn hoofd.
Maria, believe me, I like it loud!undefined