Door: Dirk Jacob Nieuwboer 
Gepubliceerd: donderdag 3 december 2009 00:44
Update: donderdag 3 december 2009 06:38
Voor een nieuwe missie in Afghanistan haalt minister Maxime Verhagen alles uit de kast. Alsof hij een tweedehandsauto moet slijten.
Maxime Verhagen moet een product verkopen waar niemand zin in heeft. Als een colporteur die een onwillige klant iets moet aansmeren. Een meerderheid van de Nederlanders wil weg en zijn coalitiepartners PvdA en ChristenUnie hebben hem al een paar keer de deur gewezen. Maar de minister van Buitenlandse Zaken is onvermoeibaar als het om Uruzgan gaat. Gesteund door Barack Obama ruikt hij weer een kansje om de missie in de Afghaanse provincie te verlengen. Als hij klaar is in de politiek kan hij zo aan de slag als verkoper van tweedehandsauto’s of als telemarketeer. Hun trucs heeft hij al uitstekend onder de knie.
1. Ongevraagd nieuw spul
Het is streng verboden en je kunt er in Nederland een boete van maximaal 450.000 euro voor krijgen, maar dat houdt sluwe verkopers niet tegen. Je koopt één keer een product van ze en een paar maanden later sturen ze doodleuk weer een pakketje waar je helemaal niet om hebt gevraagd. De missie in Uruzgan lijkt op zo’n ongewenst pakketje. Eerst ging het om twee jaar, toen kwam er nog twee jaar bij. En dan zou het echt over zijn. Maar het volgende pakketje zit er alweer aan te komen. ‘NL zal bij Afghanistan betrokken blijven’, twitterde Verhagen gisteren, ‘op welke manier daarover beslissen we in het kabinet.’
2. Wijziging van voorwaarden
Echt, zat er een gratis onderhoudsbeurt bij? Het spijt me, maar die voorwaarden zijn inmiddels gewijzigd. Het kost Verhagen weinig moeite om zo’n vergeetachtige autohandelaar na te doen. ‘Ik zeg hier klip-en-klaar dat Nederland na augustus 2010 geen bijdrage zal leveren aan de NAVO-Taskforce Uruzgan’, zei hij tijdens een debat eind 2007. ‘Het zal evenmin een bijdrage leveren aan de ISAF-missie in Uruzgan.’ Maar twee jaar later geldt die ‘verkoopvoorwaarde’ niet meer. ‘Er is een economische crisis. Er is iets in Afghanistan aan de hand. Er is een andere regering in de VS (…). Moet je zeggen: alles wat wij twee jaar geleden gezegd hebben, blijft zo?’
3. Vragen stellen
Een goede verkoper stelt veel vragen. Het begint al met ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’ en daarna houdt het niet meer op. Topverkopers geven klanten het gevoel dat ze zelf beslissen, maar duwen ze vragenderwijs in de gewenste richting. ‘U zou zich af moeten vragen of u de beste kwaliteit wilt’, zeggen ze dan, voordat je toch met die dure breedbeeld-tv naar buiten loopt. ‘De vraag is of wij alles op anderen kunnen afschuiven’, zo luidt de variant van Verhagen. Met duw in de juiste richting: ‘Wij zeggen niet: laat de rest dan maar alles doen, wij hebben daar geen pakkie an.’
4. Dreigen
Gaat het niet zo goed met de verkoop dan zijn er hardere middelen nodig. Emotionele chantage, een beetje bang maken. ‘U kunt dit alarm natuurlijk niet kopen, maar uw buren hebben er wel één. Drie keer raden bij wie ze straks inbreken.’ Zo kan Verhagen Nederlanders waarschuwen voor de gevolgen als we weggaan uit Uruzgan. Als iedereen weg zou gaan uit Afghanistan, aldus de minister in een recent debat, ‘dan is Afghanistan binnen de kortste keren weer een vrijplaats voor terroristen. De zorg voor veiligheid in Afghanistan en daarmee ook Nederland kun je niet zomaar afschuiven op anderen.’
5. Derden inschakelen
Verkopers hebben net als politici geen al te beste reputatie. Daarom is het handig om betrouwbare derden in te schakelen. Op koelkasten en stofzuigers staat niet voor niets dat ze ‘De Beste Keus’ zijn van de Consumentenbond. Iedere keer als Nederland de missie in Afghanistan wil verlengen komen die hulptroepen ook automatisch te voorschijn. Gisteren speelde voormalig opperbevelhebber Dick Berlijn voor Consumentenbond. ‘Het zou een zeer slecht signaal zijn, als Nederland op dit moment als enig land zegt ‘We weten wat er moet gebeuren, maar we doen nu even niet meer mee.’’
6. Blijven terugkomen
De kracht van iedere deurverkoper. Blíjven aanbellen. Tot de bewoner er gek van wordt. Honderd keer weiger je en honderd keer komt-ie terug. Tot je toehapt. Uit medelijden, of uit bewondering voor het uithoudingsvermogen. Soms houdt Verhagen zich een paar weken koest, maar lang hoef je nooit te wachten op een volgende oproep, waarschuwing of hint om vooral in Afghanistan te blijven. Via de radio, in de Kamer en vooral via Twitter. ‘NL doet het zijne maar dat doen onze bondgenoten ook’, was maar een van de vele tweets die hij gisteren de wereld instuurde. ‘Iedereen zal verantwoordelijkheid moeten nemen.’
Foto: Gerard Til/Hollandse Hoogte