Door: Nico Dijkshoorn » Meer columns van Nico Dijkshoorn 
Gepubliceerd: vrijdag 18 december 2009 01:23
Update: vrijdag 18 december 2009 07:39
Ontvrienden is het woord van het jaar geworden. Ik zelf vind het een heel lelijk woord. Fantasieloos, zoals meestal bij woorden met ont er voor. Onthaasten bijvoorbeeld, ook al zo’n luguber woord dat vreselijke beelden oproept. Mannen met stropdassen en maatpakken die opeens op een bankje in het park naar vogels zitten te kijken. Ontharen, zeg het woord en je voelt de pijn. Daar sta je als wanhopig moderne man in de badkamer, met je veel te jonge vriendin in de woonkamer.
Je kijkt nog één keer naar je vertrouwde schaamhaar, voordat je met een korte ruk de hele boel in een keer van je ballen jast.
Ontvrienden heeft iets gekunstelds. Ik vind dat hoofdpersonen uit de boeken van Voskuil het veel mooier zeggen. ‘Luister, vrind, we hadden een mieterse tijd, maar hierbij zeg ik je de vriendschap op. De manier waarop jij mijn fiancé hebt bejegend duid ik je euvel, amice.’ Dat klinkt beter dan: ‘Rob, je bent een moederneukende player. Ik ontvriend je.’
Je kunt ze zo bedenken, de toekomstige woorden van het jaar. Ontalcoholiseren. Ontarming van de derdewereldlanden. Ontlevenden van zieke geiten. Ontrijden met 900 kilometer file voor je neus.
Ik vind het te makkelijk, nieuwe woorden maken door er ont voor te zetten. Het is net als met antichambreren. Een laks woord. Laten we er anti voor zetten, dan zijn we klaar. Ik houd van heel andere woorden. Knoflookboertje, dat vind ik nou een leuk woord. Dat roept tenminste iets op. Lekker met een stokbrood op je rug langs een weg scharrelen, op zoek naar knoflook, om er thuis royaal een varkenskop mee in te smeren. Frans bezig zijn. Orgaanboertje vind ik ook mooi. Een mannetje met een snor, achter een marktkraam vol ingewanden. Pensbakker, ook schitterend.
Knoflookboertje loopt lekker als woord. Dat is ook belangrijk. Ont, dat spreek je niet lekker uit. Herenkapper, dat is pas een woord. ‘Schat, waar ga je naar toe?’ ‘Ik heb een afspraak bij de herenkapper, lieverd.’ Ook hier roept het woord een complete, bijna vergeten wereld op. De herenkapper. Geen vrouw te bekennen. Die laten zich maar ergens anders knippen. Bij een dameskapper bijvoorbeeld. Zes mannen naast elkaar met een tijdschrift. Je luistert naar de man die wordt geknipt. Hij vertelt over zijn werk. Hij verkoopt open daken. Slechte tijd nu, voor open daken. De herenkapper knikt. Hij houdt een spiegel achter het hoofd van de verkoper. Zes mannen kijken mee. Iedere keer weer spannend. De man knikt. Zes mannen lezen door. Dat soort zaken heten nu Hairexperience Galore Royale. Tijdens het ontharen van het hoofd zitten ontremde mannen op hun ontdrade laptop hun followers te ontvrienden. Dat vind ik ontluisterend.
Nico Dijkshoorn is dichter/schrijver/muzikant. Het liefst alle drie tegelijk.