Door: Tyche van Bommel » Meer lezerscolumns
Gepubliceerd: donderdag 11 maart 2010 00:44
Update: donderdag 11 maart 2010 00:31
Mijn baan: hoofd marketing en communicatie bij Cinekid, mediafestival voor kinderen. Burgerlijke staat: vrijgezel, geen kinderen.
Na een uur sporten val ik bijna van mijn stokje van de honger. Ik haast me de trap af, maar zie een jongen naar boven komen die ik ken. Geen ex of andere narigheid, gewoon een oude bekende. Toch is mijn eerste reactie snel door te lopen, vanwege mijn knorrende maag. Maar we ontmoeten elkaar halverwege en ik spreek hem aan.
Ik: Hé... (Privacypuntjes.)
Hij: Hé Tyche dat is toevallig, gaat het goed?
Ik: Ja.
Hij: Sport jij hier ook? (Onzinnige vraag ín de sportschool.)
Ik: Ja al jaren.
Hij: Ik een jaar.
Ik: Woon je in de buurt? (Onzinnige vraag als iemand hier al een jaar sport.)
Hij: Ja.
Ik: Ik ook. (Even onzinnig.)
Ik: Ik dacht altijd nog dat je in Utrecht woonde.
Hij: Ik heb elf jaar in Leiden gewoond.
Ik: ... (Ja wat zeg je bij zo’n misser.)
Hij: Gaat het goed? (Had hij al gevraagd.)
Ik: Ja.
Hij: ...
Ik: Ik werk bij Cinekid, mediafestival.
Hij: Oh daar ben ik weleens geweest, dat is hier toch? (Hij wijst terecht naar het Westerpark.)
Ik: Ja klopt.
Hij: Leuk zeg dat je dan steeds audities organiseert.
Ik: Eh... nee dat doen wij niet, wij organiseren een festival.
Hij: Leuk, ja ik ben er weleens geweest – beetje oud, vies gebouw, maar leek me wel gezellig.
Ik: Hm... (Geen idee waar hij het over heeft; oud vies gebouw, welk gebouw?)
Hij: Ik hoorde laatst iets over je, leuk dat je kindjes hebt.
Ik: Die heb ik niet.
Hij: Oh, ik hoorde het van iemand die bij de KLM werkt.
Ik: Ik ken niemand die bij KLM werkt.
Hij: ...
Ik: ...
Ik: Ik ga, ik ga eten, val van mijn stokje.
Hij: Ja doet dat.
Toch leuk hem weer eens te zien. Was wederzijds denk ik.