Door: Peter Middendorp » Meer columns van Peter Middendorp 
Gepubliceerd: donderdag 18 maart 2010 22:15
Update: donderdag 18 maart 2010 22:19
Ineens probeert alles en iedereen mij ervan te overtuigen dat ik met vakantie moet, de lezer even een paar weken van die schitterende schrijfsels moet bevrijden.
Zondag maakte ik een stukje over Job Cohen. Dinsdag al mocht ik twee brieven van lezeressen ontvangen. Neem eens twee weken vrij, schreven zij. Neem je vrouw mee, als je dat leuk vindt, dat kan ons niet schelen, maar waai alsjeblieft eens uit.
Woensdag sprak ik iemand van de krant. ‘Neem eens vakantie’, zei die. ‘Dat doet een ander ook.’ Donderdag belde ik met mijn vader. ‘Ik zat net aan je te denken’, zei hij. ‘Ik dacht: wanneer zou hij weer eens vakantie nemen?’
Ik moet eerlijk zeggen dat ik mij niet onmiddellijk iets van de adviezen wilde aantrekken. Je denkt toch: dat kunnen ze wel zeggen, het is vast goed bedoeld, niemand is onmisbaar, ik zeker niet, behalve voor mezelf.
Bovendien moest ik Balkenende nog beschrijven, op bezoek in Assen om de unanieme steun van zijn noordelijke partijgenoten op te halen. Dat was ontzettend belangrijk, en dus duwde ik de nieuwe cd van Daniel Lohues in de speler en zette mij achter het toetsenbord.
Ik zat er een uur. Ik zat er twee uur, en na drie uur was het scherm nog steeds angstvallig leeg. Ga nou maar naar huis, zong Lohues. Je weet toch wel dat je gaat, dus waarom zou je langer wachten?
Een paar vermoeide regels schreef ik – dat kreeg je ervan, en ging toen toch maar even in de spiegel kijken hoe het met mijn tronie was gesteld. Het viel niet mee. Je moest wel van Balkenende-materiaal zijn gemaakt om aan zo’n hoofd geen gevolgen te willen geven.
Wat zal erger zijn, hoorde ik Lohues nog zingen, spijt van blijven of spijt van gaan? Ik wist het antwoord wel en schreef toen deze regels. Dat was net, zojuist. Straks nog even op de verzendknop duwen en ik boek mij meteen een reis. Ik hoor dat Griekenland goedkoop is tegenwoordig.