Door: Eric Smit » Meer columns van Eric Smit 
Gepubliceerd: vrijdag 30 juli 2010 00:07
Update: vrijdag 30 juli 2010 07:06
En toen stond ik zo maar naast Nina in een verlaten rechtszaal. De advocaten waren naar buiten gelopen voor overleg. Nina’s raadsman Paul Russell had net aangeboden om het laatste beslag op de royalty’s van mijn boek op te heffen. Het was doodstil. We keken elkaar aan. Daar stonden we dan, twee partijen, verwikkeld in een gevecht op leven en dood. Ik drukte haar frêle hand en ging zitten. We spraken. Geen verbeten uitwisseling van argumenten, gewoon ontspannen.
Een moment van detente terwijl buiten de vele vertegenwoordigers van de pers stonden te wachten op de eventuele voorzetting van de juridische schermutselingen.
Nina vroeg me naar het litteken op mijn rechterwang. Ik vertelde over de boerderij waar ik als vierjarig kind met mijn broertje op bezoek was en hoe de boer een grote papieren zak met hondenvoer in de hoek van de schuur smeet. Dat de grote herdershond van de boer eraan begon te krabben en dat ik de hond een handje hielp. Ik schetste hoe ik de zak opende en dat ik het beest een handje voer gaf. Die vergissing zou me de rest van mijn leven bijblijven. Nina luisterde belangstellend en vroeg of ik er een trauma aan over had gehouden. ‘Nee’, antwoordde ik. Ik vertelde dat toen ik uit het ziekenhuis kwam, mijn makker, de herdershond van onze buren, weer als vanouds met zijn staart stond te kwispelen. Tot afgrijzen van mijn moeder liet ik mij het welkom van de hond welgevallen en even later lag ik, met mijn kop nog in het verband, in de tuin met het beest te spelen.
Nina en ik kwamen even later tot de conclusie dat we eigenlijk best als normale mensen konden praten. Waarom niet een snelle voortzetting? Zonder storende elementen als advocaten en adviseurs. Zonder Pieter. Diner, lunch? We besloten tot een ontbijt. Inmiddels stroomde de rechtszaal weer vol. De raadsmannen waren eruit. Nina trok het laatste beslag in en daarmee was het kortgeding van de baan.
Vandaag eet ik dus ergens in Amsterdam een croissantje met roomboter met Nina. Misschien wil ze, net als ik, werkelijk een einde maken aan al het gedoe. Wie weet. Ik zal haar in elk geval zelf haar croissantje laten smeren.