Door: Ron Moerenhout » Meer lezerscolumns
Gepubliceerd: donderdag 11 november 2010 22:58
Update: vrijdag 12 november 2010 00:47
Ik kende het tafereel wel uit de metro of trein in Parijs of Londen. Op een gegeven moment vraagt iemand de aandacht midden in de coupé en steekt een verhaal af om daarna langs te komen met de pet c.q hand. De meeste mensen doen net of ze het niet horen en gaan verder met wat ze aan het doen zijn. In Nederland had ik het nog niet meegemaakt. Tot nu toe.
Ik zat in de late trein van Amsterdam naar Utrecht en een keurig uitziende jonge man vroeg de aandacht en kreeg die ook. In ieder geval die van mij. Hij was van Stichting Huppeldepup en ze zamelden voedsel en geld in voor drugsverslaafden en daklozen. Hij was zelf ook dakloos geweest en zette zich nu in voor de goede zaak. De man ging nog even door en het was duidelijk dat hij straks langs zou komen om wat in te zamelen. Hij wist het goed te brengen.
Ik was in een goede bui omdat ik een leuke avond achter de rug had in het immer bruisende Amsterdam en vond zijn initiatief sympathiek. Hij deed het toch maar. En ik was weer blij met mijn eigen bestaan. Mijn portemonnee had ik al tevoorschijn gehaald en ik was, mede door de wijn die ik op had, van plan gul te geven. Een tientje of zo. Tenslotte was ik zelf vrijgehouden die avond. Net op het moment dat de man van de stichting langs de stoelen wilde gaan sprong er een grote kerel op hem af en duwde hem voor zich uit. ‘Je bent bij deze aangehouden wegens oplichting. Meekomen!’ hoorden wij zeggen. De coupé was met stomheid geslagen en we keken toe hoe de man van de daklozenstichting afgevoerd werd naar het halletje. Een jongen die schuin voor me zat keek me aan, zag mijn verblufte blik en de portemonnee in mijn hand. ‘Hij had me!’ zei hij vol ongeloof. ‘Anders mij wel’, zei ik terug terwijl ik mijn portemonnee omhoog hield. Shit, gewoon een ordinaire oplichter! Voortaan geloof ik niets en niemand meer... Daar gaat mijn geloof in de mensheid.