Door: Ron Moerenhout » Meer lezerscolumns
Gepubliceerd: dinsdag 16 augustus 2011 22:10
Update: woensdag 17 augustus 2011 00:01
Op het allerlaatste moment hadden we besloten niet naar het regenachtige Bretagne en Normandië in Frankrijk te rijden maar de Italiaanse zon op te zoeken. De vijf boeken uit de bibliotheek lieten we voor wat het was.
Na een overnachting aan het Lago Maggiore in een agriturismo waar sinds de jaren zeventig niets meer aan gedaan was, besloten we door te rijden naar het prachtige Cinque Terre aan de Ligurische zee. Het maken van een bergwandeling langs die vijf schilderachtige dorpjes stond al geruime tijd op ons verlanglijstje. We hadden nog net een artikeltje hierover uit een Kampioen van 2004 gevist van de stapel ‘ooit nog te doen’. De TomTom zou ons de weg wel wijzen.
Het weer was al sinds ons vertrek uit Nederland prachtig dus de kap van onze oude Saab cabrio stond permanent open. Na een saaie rit door noord-Italië en tientallen tunnels op het einde, reden we langs de kust door een voorstad van Genua. Een ‘nastad’ eigenlijk, want Genua waren we al door. Vriendin Jeannet moest stoppen voor een rood verkeerslicht. Ik lag onderuitgezakt op de stoel ernaast. Petje op, stoere zonnebril op mijn neus. Wie maakt me wat? Drie aantrekkelijke Italiaanse vrouwen kwamen op het trottoir aanlopen en lachten mij uitbundig toe. Ik ging meteen rechtop zitten en schonk hen mijn allercharmantste glimlach. Het is niet te geloven, ik had sjans! Wat een prachtig land is dat Italië toch. De vrouwen zeiden wat tegen elkaar en moesten nog harder lachen.
Toen viel het Italiaanse kwartje. Shit! Niets sjans. Ik werd uitgelachen. ‘Ze vinden mij natuurlijk een mietje’, zei ik tegen mijn vriendin die net optrok omdat het licht op groen was gesprongen. ‘Een Italiaanse man zal natuurlijk never nooit naast zijn vrouw in een cabrio gaan zitten!’Acuut zette zij de auto stil midden op straat en stapte uit. ‘Wat doe jij nou?’ Ze liep naar mijn deur en trok hem open. ‘Kom maar schat, rij jij maar. Ik wil niet dat je mannelijkheid nog meer gekrenkt wordt...’
Uw column in De Pers? Stuur uw pennevrucht (maximaal 350 woorden) naar mijncolumn@depers.nl