Kolonel Ricardo kent al twee woorden: ni hao

Door: Marijke van den Berg
Gepubliceerd: maandag 21 april 2008 22:45
Update: woensdag 23 april 2008 11:02

Venezuela wil zo snel mogelijk af van de VS. Daarom richt het de blik nadrukkelijk op China. Maar het ruilt de ene afhankelijkheid in voor de andere.

"Ni hao", roept kolonel Ricardo Zomacal Longo enthousiast wanneer hij het klaslokaal binnenloopt. Met een handjevol militairen doet hij vrijwillig mee met de wekelijkse taalcursus Chinees. Hij krijgt al een half jaar les, maar veel verder dan een spontaan Ni hao komt hij niet. Lerares Xu Chaomei houdt er dan ook een klassiek lesstijl op na. Zij zegt een woord in het Chinees en de klas zegt het na. Kolonel Ricardo doet fanatiek mee. Hij wil de taal goed leren, want China wordt steeds belangrijker in de wereld en dus ook voor Venezuela, stelt hij.

Ramón Fahado zit bij kolonel Ricardo in de klas. Hij is binnen het leger verantwoordelijk voor de verbindingen en communicatie. Ramón wil gaan werken met de satelliet die China nu voor Venezuela aan het bouwen is. De Venesat-1 zal niet alleen voor civiele communicatie worden gebruikt, maar ook door het leger.

Militairen die zich met de satelliet gaan bezighouden krijgen een deel van hun opleiding in China. Ramón voelt daar wel voor. De satelliet moet eind dit jaar de lucht in gaan. Maar of dat lukt, weet Ramón niet. Hij geeft zichzelf anderhalf jaar om het Chinees enigszins onder de knie te krijgen. Nu kan hij alleen nog maar zeggen hoe hij heet: ‘Wo-jau Ramón’.

De satelliet past helemaal in het plan van de socialistische president Chávez om onafhankelijker te worden van Amerikaanse technologie. Hij zoekt op veel terreinen samenwerking met China. Tijdens zijn bezoeken aan dat land laat hij niet na de geweldige samenwerking te prijzen en thuis te komen met nieuwe plannen voor nóg meer samenwerking.

Een goed voorbeeld is de socialistische computerfabriek. Een paradepaardje van het bewind Chávez. De fabriek is te vinden in de belastingvrije zone van het schiereilandje Punto Fijo. ‘El computador Bolivariano, fabrica socialista’ staat er groot op de gevel van het splinternieuwe gebouw. Computers gemaakt door het volk, voor het volk. Voor 300 euro moet elke Venezuolaan straks een computer ‘hecho en Venezuela’ - gemaakt in Venezuela - kunnen kopen. Maar wel met dank aan de Chinezen.

In deze fabrica socialista leiden Chinezen de werknemers op tot socialistische modelarbeiders. De gelukkigen kunnen bovendien studeren in de bibliotheek van de fabriek, hebben gratis internet tot hun beschikking en kunnen gebruikmaken van kinderopvang. Maar de chef is wel gewoon de chef, de fabriek is niet in handen van arbeiders.

Het lijkt erop dat Venezuela de ene afhankelijkheid inruilt voor de andere. Want alle onderdelen voor de computer komen rechtstreeks uit China. Sterker nog: in het contract is afgesproken dat China het alleenrecht heeft op de levering van alle computeronderdelen. Het in elkaar schroeven van een computer is voorlopig het enige wat ze leren in de ‘fabrica socialista’.

Het streven is zevenhonderd computers per dag te maken. Ook al doet de chef tijdens de rondleiding nog zo zijn best de indruk te wekken dat het bedrijf volledig operationeel is, het ziet er niet zo uit. De lopende band is leeg en de arbeiders hangen in groepjes rond een beeldscherm of staan wat te kletsen. Alleen op verzoek komen ze in actie. Dan worden er een paar onderdelen gepakt en in een computerkast geschroefd.

Als antwoord op de opmerking dat er niet zo hard gewerkt wordt in deze fabriek, komt de chef met een omstandige verklaring. Er zijn nu even andere prioriteiten: het productieproces wordt in kaart gebracht voor een internationaal certificaat en daarom ligt de productie nu toevallig even stil. Maar na de demonstratie ‘computer in elkaar zetten’ worden achter de rug van de bezoeker alle onderdelen weer teruggelegd in de doos. Zevenhonderd computers per dag voor het volk van Venezuela? Voorlopig nog even niet.