Door: Arnold Karskens
Gepubliceerd: donderdag 13 november 2008 23:31
Update: vrijdag 14 november 2008 00:10
De helft van alle gifgasleveringen aan Saddam Hoessein kwam van Nederlandse bedrijven. Dat blijkt uit een tot voor kort geheim rapport van de Verenigde Naties.
Een tot voor kort top secret rapport van de Verenigde Naties over Iraks gifgasprogramma wijst resoluut de beschuldigende vinger naar Nederland. Bedrijven als Melchemie Holland bv uit Arnhem, KBS uit Terneuzen en de reeds tot zeventien jaar celstraf veroordeelde zakenman Frans van Anraat worden met naam genoemd op een lijst met bankgaranties voor de aanschaf van grondstoffen voor CW-programmes, wat staat voor het chemische oorlogsvoeringsprogramma van Saddam Hoessein.
Zo leverde KBS, in maart 1983, 500 ton Thiodiglycol, grondstof voor mosterdgas. Het Iraq’s Full, Final andComplete Disclosure stelt dat ruwweg de helft van alle leveranties liep door Nederlandse handen.
Het gifgas werd door Saddam ingezet tijdens de oorlog met Iran (1980-1988) en tegen de eigen bevolking. In het Koerdische stadje Halabja in Noord-Irak stikten op 16 maart 1988 vijfduizend mensen in een mengsel van mosterd- en zenuwgassen. Het was de grootste aanval met gas in de geschiedenis en maakte deel uit van de Anfal-campagne, die in 1987 en 1988 totaal zo’n 20.000 gifgasslachtoffers kende.
De Tweede Kamer kan met deze duidelijke Nederlandse inbreng niet om een parlementair onderzoek heen, meent Frank Slijper van het comité Campagne tegen Wapenhandel. VVD’er Fred Teeven vindt een breed onderzoek naar de rol van het Nederlands bedrijfsleven desondanks onnodig. Dat is niet vreemd, want zijn partijgenoot Frits Bolkestein gaf als staatsecretaris van Economische Zaken toestemming voor leveringen van grondstoffen die ook gebruikt konden worden voor de productie van gifgas.
Overigens vroeg Teeven samen met Harry van Bommel en Krista van Velzen (beiden SP) in maart de Nederlandse regering wel de gifgasaanvallen op de Koerden te bestempelen als ‘genocide’, het ergste misdrijf in het internationaal recht. Balkenende weigerde, want hij vindt dit een zaak voor de regering van Irak.
Internationaal vestigt Frank Slijper zijn hoop op een initiatief van Nederlandse, Portugese en Duitse leden van het Europees parlement dat pleit voor erkenning van de genocide. Tot nu toe heeft alleen de Koerdische Regionale Regering deze stap gezet.
De Nederlandse onderzoeker Joost Hiltermann van de International Crisis Group waarschuwt voor te veel optimisme. ‘Geen ander land of organisatie zet zich daar voor in. Het kost veel geld en tijd en is geen prioriteit. Terwijl het goed zou zijn als voorbeeld naar anderen.’
Zelf ziet hij de gifgasaanvallen als ‘een misdrijf tegen de menselijkheid’. Genocide lijkt hem niet haalbaar. ‘Probleem is dat je moet bewijzen dat het tegen de bevolking is ingezet met de bedoeling om ze allemaal uit te moorden, man, vrouw en kind.’
En toegeven dat het inderdaad genocide was is niet erg aantrekkelijk: het zet de deur wagenwijd openen voor miljardenclaims van de slachtoffers, onder wie ook tienduizenden uit Iran. ‘De Tweede Kamer kan niet meer om een parlementair onderzoek heen.’
Reageer
Door:
Axelmander, 15 nov 2008 00:07
Genocide is niet de ergste misdaad in het Internationaal Recht, dat is de misdaad van Agressie, omdat deze misdaad in zichzelf alle andere oorlogsmisdaden inclusief genocide herbergt.
Maar de misdaad van genocide is in deze tijd van liberale "humanitaire" oorlogen en de rechts-ideologische evenknie "bevrijdings" oorlogen sterk aan inflatie onderhevig.
Superrijke filmsterren die alles al hebben en nu een doel zoeken in hun leven willen een officieel een genocide in Darfur hebben en een Koerdische genocide was op een gegeven moment politiek erg gunstig voor oorlogszuchtige Westerse politici en nog veel oorlogszuchtigere vredesactivisten die Mient Jan Faber heten en zich zonder het geringste spoortje gewetensnood deelgenoot maken aan de moord op anderhalf miljoen Irakezen door de oorlogsmisdaad van Agressie voor een wel erg gewillige media te populariseren onder het volk.
Wat heet, wie tegen de oorlog tegen Irak was, was immers een Chamberlain of een persoonlijke vriend van Saddam Hussein als we Afshin Ellian's oorlogspropaganda in o.a. de NRC erop naslaan.
Maar de moord op anderhalf miljoen Irakezen is uiteraard weer geen genocide, om de nogal voor de hand liggende reden dat wij bepalen wat genocide is en wat niet en dat wij dat derhalve per definitie niet kunnen doen. Dat is exact het essentiele verschil tussen een Tony Blair en een Omar al Bashir bijvoorbeeld: het lidmaatschap van de juiste club.
Een genocide was Anfal niet, het was (extreem) smerige politiek en het tegen elkaar uitspelen van de Koerdische PUK en de KDP, waarvan de leiders afwisselend allianties zochten met Saddam Hussein om elkaar de tent uit te vechten en Hussein daarin zo zijn eigen Iraaks-nationalistische agenda in voerde.
Wat wel zo is, is dat de Nederlandse Overheid ook toen exact wist wat ze uitvoerden, ook "dual use" producten.
En ook exact wisten hoe ze het moesten uitvoeren naar Irak om het in de boeken kwijt te kunnen, de toepassing van boekhoudkundige "plausible deniability."
Bijvoorbeeld Eurometaal verkocht materiaal voor raketten en granaten (kanon of tank-munitie) via een bedrijf PRB in Belgie, die het op haar beurt weer via een Jordaanse bedrijf aan Irak leverde. (Dat ging niet om een aanhangertje vol oud ijzer.)
Maar Nederland leverde net als de meeste landen wapens aan zowel Irak als Iran in de Iran-Irak oorlog. Algerije, Canada, Finland, Israel, Libie, Mexico, Zuid-Korea, Syrie, Taiwan, Turkije en Vietnam leverden uitsluitend aan Iran.
Ik hoop tegen beter weten in (de belangen zijn simpelweg te groot) dat als ze een parlementair onderzoek starten dat niet beperkt blijft tot alleen het aanwijzen van een paar zondebokken uit het bedrijfsleven die te weinig hard kunnen maken om zich te kunnen verdedigen tegen een staatsapparaat.