Door: Mark van Assen
Gepubliceerd: woensdag 28 januari 2009 00:23
Update: woensdag 28 januari 2009 00:23
Tzipi Livni zou met de Gaza-oorlog de verkiezingen gaan winnen. Ze is er echter niet in geslaagd de keiharde Benjamin Netanyahu voorbij te streven.
Het leek politiek gezien een goede zet van Tzipi Livni, Israëls minister van Buitenlandse Zaken, vice-premier en – veel belangrijker in dit verband – de leider van de Kadima-partij. Een oorlog tegen het gehate Hamas zou haar net dat extra zetje in de rug kunnen geven om de verkiezingen van volgende maand te winnen.
Haar grote tegenstrever, Benjamin Netanyahu van de Likoed-partij, had in december een kleine voorsprong in de peilingen. Er moest dus iets gebeuren.
Netanyahu was van 1996 tot 1999 ook al premier van Israël en staat bekend als een hardliner. Hij heeft weinig geduld met de Palestijnen, en al helemaal niet met organisaties als Hamas (in Gaza) en Hezbollah (in Libanon). Die propageren de vernietiging van de Joodse staat, en met dat soort mensen moet je niet praten, die moet je hard aanpakken, redeneert Netanyahu.
Livni stond altijd bekend als gematigd. Althans, als iemand die bereid was te praten met de Palestijnen. Haar felheid aan de vooravond van de oorlog in Gaza (‘Er komt een moment waarop elk land en elke leider zegt: nu is het genoeg’) was in dat opzicht toch een kleine verrassing.
Wat volgde, is bekend. Israël viel de Gazastrook binnen om een einde te maken aan de raketbeschietingen van Hamas en de smokkel van wapens vanuit Egypte. De oorlog duurde drie weken. Er stierven bijna 1.300 Palestijnen, tien Israëlische soldaten en drie Israëlische burgers (door raketten van Hamas). Beide partijen hebben een staakt-het-vuren afgekondigd, maar het is een wankel bestand. Aan de grens met Gaza kwamen gisteren weer een Israëlische soldaat en een Palestijnse boer om.
In Israël was tijdens de oorlog nauwelijks een wanklank te horen, in weerwil van alle internationale kritiek. De meeste mensen hebben meer dan genoeg van de raketten van Hamas. Zozeer zelfs, dat ze zich nóg massaler achter Netanyahu scharen. Die blijft roepen dat Israël met de oorlog niks heeft bereikt, behalve dan dat Hamas zich dankzij het staakt-het-vuren op het gemak kan herbewapenen. Er is niet hard genoeg opgetreden in Gaza, is de boodschap. En die wordt breed gedragen.
Benjamin Netanyahu wordt dus hoogstwaarschijnlijk de volgende premier. Voor zijn coalitie zal hij steun gaan zoeken bij extreem-religieuze en nationalistische partijen, waaronder Yisrael Beitenu van Avigdor Lieberman. Dat is iemand die er ronduit voor uitkomt dat hij Arabieren haat.