Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: donderdag 2 april 2009 23:20
Update: donderdag 2 april 2009 23:42
Afspraken zijn gemaakt. Nu maar hopen op een goede uitvoering. Bovenal wilden de G20 gisteren uitstralen: het komt goed.
Het was een historische dag, zei Barack Obama. De wereld is er niet mee gered, maar de wereldleiders hebben beloofd gezamenlijk met honderden miljarden dollars de economische crisis te lijf te gaan.
Het budget van het IMF wordt verdriedubbeld naar 750 miljard, hedgefondsen worden harder aangepakt, bonussen aan banden gelegd, protectionisme moet hoe dan ook worden vermeden en belastingparadijzen gaan op een zwarte lijst.
De Britse premier Gordon Brown verkondigde de maatregelen gematigd trots tijdens een persconferentie in een naar Ikea ruikende zaal in het Londense Excel-centrum. Balkenende leek erg in zijn nopjes en Barack Obama noemde het omslagpunt ook historisch.
Beloftes zijn het, wie komt ze na? Een overleg tussen twintig landen kan mooie woorden opleveren, het gaat om de actie en of het daar ooit van komt. Wat gaan de burgers merken van dit akkoord, vroeg een Nederlandse journalist aan Balkenende en een Amerikaanse journalist aan Obama.
Cynisch zijn is goed en handig. Maar we kunnen ook proberen het niet te zijn. Laten we hier positief naar kijken, zei Obama. We hebben optimisme nodig, het is vertrouwen en optimisme waardoor de banken weer geld uitlenen aan elkaar en aan bedrijven, waardoor aandelen weer verkocht worden. En als Obama dat zegt, laten wij dat dan ook even proberen. Want wie had twintig jaar geleden gedacht dat de VS en China samen een economisch akkoord konden sluiten? Met Zuid-Afrika en Argentinië als democratieën aan tafel en met een zwarte wereldleider?
In de jaren dertig duurde het jaren voor landen concrete afspraken maakten over de financiële toekomst. Nu was het een paar maanden. En het overleg ging relatief soepel.
Zelfs Bob Geldof is tevreden. De zure rockster-filantroop stond de hele dag volop in de spotlights bij gebrek aan beter. Honderden hongerige journalisten, opgesloten in het zwaarbeveiligde Excel-centrum, wierpen zich op hem. De leiders van de G20 overlegden achter hermetisch gesloten deuren. Dus werd Geldof urenlang gefilmd. ‘Wie is die man’, fluisterde een Taiwanese dame. ‘Ah, de Bono van de jaren tachtig.’ Ze snapte het.
Buiten het Excel-centrum
stonden kleine groepjes te demonstreren. Niet de anarchisten en
milieu-activisten die eergisteren door de stad trokken, nu waren het
vooral Afrikanen. ‘Help Somalië’, stond op een bord. Een vrouw zwaaide
met een Ethiopische vlag, naast haar riep een man: ‘Vergeet Congo
niet.’ De afgelopen week leek er binnen de G20 een scheidslijn te lopen
tussen de Europese landen plus Canada en de rest.
Het Europese blok, aangevoerd door de Franse president Nicolas
Sarkozy en de Duitse Angela Merkel wilde de economie niet verder
stimuleren maar hamerde op een ander financieel stelsel. De andere
landen, onder leiding van de VS en Groot-Brittannië, wilden meer
financiële stimuli zien zolang de situatie niet verbetert. De 500
miljard euro voor het IMF is de grootste overwinning. ‘Het is bijzonder
dat de VS zo veel vertrouwen heeft gegeven aan een internationale
organisatie’, zei hij na afloop van de top.