Door: Lars Anderson
Gepubliceerd: dinsdag 28 april 2009 23:42
Update: woensdag 29 april 2009 10:18
Michelle is na de eerste honderd dagen populairder dan manlief Barack. ‘Ze is pienter, sterk en zelfverzekerd.’
Feminisme kent vele vormen. Helaas worden ze door maar weinig Amerikanen allemaal gewaardeerd. Vooral voormalig First Lady Hillary Clinton merkte hoe hardnekkig de weerstand kan zijn tegen een zelfstandige, werkende vrouw, die een politieke rol voor zichzelf opeist. Michelle Obama doet het anders: zij heeft zich de afgelopen honderd dagen gestort op de opvoeding van haar kinderen en het benadrukken van haar huiselijke rol. ‘Traditioneel’ is het toverwoord, maar dan wel in een modern jasje.
Amerika beloont haar er dankbaar voor. In een peiling van PEW Research is ze tegenwoordig populairder dan haar man Barack, die tot voor kort nog als de Verlosser van Amerika (en Europa, en de Aarde) werd gezien. 76 procent van de Amerikanen heeft een positief beeld van haar, Barack haalt nipt 73 procent. Daar kunnen Hillary en Laura Bush nog een puntje aan zuigen. Zij halen ‘slechts’ 60 en 64 procent. Michelle overtuigt zelfs de meeste Republikeinen (60 procent) en is in theorie een potentiële bruggenbouwer.
Maar dat zul je haar niet zien doen: ze houdt niet van politiek, beweert ze, hoewel ze wel Baracks beleid uitdraagt en ondersteunt. Om verwarring te voorkomen heeft ze een kantoortje in de East Wing van het Witte Huis, en niet in de machtige West Wing, waar Barack beleid uitstippelt (in tegenstelling tot Hillary die in de West Wing zélf politieke onderhandelingen voerde met senatoren en praktisch in haar eentje de gezondheidszorg wilde hervormen).
Vanuit dat kantoortje is ze met haar team zorgvuldig bezig geweest haar imago te vormen. Het beeld dat Amerika van haar had als die ‘boze zwarte vrouw’, die vorig jaar zei dat ze voor het eerst trots was op haar land, moest veranderen. ‘Amerika moest haar leren kennen als de persoon die ze is’, aldus David Axelrod, adviseur van de president. ‘Er dwarrelden allerlei karikaturen van haar rond.’
Michelle stond op de cover van Vogue, More, People en Essence. Overeenkomst? Allemaal vrouwenbladen. Daarbij liet ze niets aan het toeval over. Voor Vogue stond ze erop dat ze zelf bepaalde welke jurk ze droeg. Bij de fotoshoot voor More had ze zelfs een andere jurk bij zich dan ze, na lang onderhandelen, hadden afgesproken. ‘Eh, sorry, maar wij bepalen de cover’, aldus de More-hoofdredactrice in de New York Times. ‘Maar daar wilde ze niets van weten. Zij maakte de cover, zij bepaalde het beeld. Dat is wat ik een ijzeren wil noem.’
Haar controle reikt verder. Ze geeft alleen interviews aan vrouwenbladen en media die haar huiselijke kant uitlichten: het moederschap, haar drive om snel te settelen in het Witte Huis (door haar steevast het ‘volkshuis’ genoemd), haar interesse in tuinieren en gezond leven (voor het eerst heeft de huidige presidentswoning een moestuintje) en haar moedige poging het Witte Huis te openen voor de gewone Amerikaan.
Waar ze naar eigen zeggen minder mee bezig is, is mode. Ze probeert niet een stijlicoon te zijn, wat niet wil zeggen dat ze het niet is. Sweaters die ze draagt zijn in mum van tijd uitverkocht. De recessionista, zoals Michelle wordt genoemd, combineert basic kleding van de H&M of J.Crew met designkleding, vaak van onbekende ontwerpers. Jason Wu (26) werd op slag een ster door ‘zijn’ witte één-schouderjurk die Michelle droeg tijdens de inauguratiefeesten.
Het beoogde beeld staat inmiddels als een huis. Werd Laura Bush volgens PEW nog omschreven als ‘deftig, aardig en intelligent’, Michelle is ‘pienter, sterk en zelfverzekerd’.
Met Michelle viert het feminisme de terugkeer van de huisvrouw, maar dan ééntje die ervoor kiest. ‘Ik denk’, zei Michelle in Essence, ‘dat mijn generatie van professionele, werkende vrouwen wakkergeschud zijn en zich realiseren dat je niet alles tegelijk kunt doen.’ Nog acht jaar, wellicht dat ze dan weer voor het werkende bestaan kiest.
Huisman Barack mag de kinderen dan door de pubertijd loodsen.