Door: Eva Ludemann
Gepubliceerd: dinsdag 23 juni 2009 01:22
Update: dinsdag 23 juni 2009 01:22
Shehrazad Parvin (23) reisde uit Nederland naar haar geboortestad Teheran om mee te demonstreren.
‘Daar stonden ze, zo’n honderd meter van ons vandaan, met hun knuppels. Voor me, achter me. Boven mijn hoofd ronkten helikopters. Plotseling waren ze overal, er was geen uitweg meer. Kinderen huilden, vrouwen gilden. Ik kon alleen maar denken: dit is het dan, dit is het einde. Nu word ik in elkaar geslagen en opgepakt.
Het duurde eeuwig. Toen verscheen plots een groepje jongens op brommers. Ze leidden de aandacht van de basij (paramilitairen) af, waardoor we weg konden. Later hoorde ik dat die jongens zijn opgepakt.
Toen ik de demonstraties in Nederland op tv zag, dacht ik dat ik dapper was. Ik zou mij niet laten intimideren. Ik ging naar Teheran om er voor mijn vrienden en familie te zijn, ze te laten zien dat ze niet alleen staan. Maar ik was machteloos, ik kon niets voor ze doen, kon niemand helpen. Ik kon alleen maar zorgen dat ik zelf niet in elkaar werd geramd.
Het begon al op het vliegveld, daar werd ik vier uur vastgehouden en verhoord door mannen met lange baarden. Ik loog dat ik mijn zieke oma kwam opzoeken. Ze vroegen aldoor: ‘Waarom kom je nú naar Tereran?’ Ze wezen op mijn hoofddoek en zeiden: ‘Die is groen, jij bent van Mousavi.’ Daarna pakten ze mijn iPod, camera en mobieltje af. ‘Zullen wij je spullen kapot trappen of doe je het zelf?’, vroegen ze. ‘Dan hebben we geen last meer van de foto’s die er op staan.’
Ze waren met heel veel en ze waren zeer hardhandig. Toen ze me eindelijk lieten gaan, zag ik de stad. Het leek wel een oorlogsgebied. Overal vernielingen en uitgebrande auto’s, zwarte rook boven de straten. Bij de in- en uitgangen van de metrostations stonden veiligheidsagenten die op de mensen insloegen, vooral op de jongeren. Het was ongelooflijk. Dit was mijn stad.’
‘Het is daar totale anarchie en chaos’
‘De staatsmedia
waarschuwden ’s ochtends dat betogers keihard zouden worden aangepakt.
De nieuwe regels: op straat mag je niet in groepjes lopen, met vijf of
meer word je geslagen en opgepakt.
Weet je, jullie hier bladeren wat door de krant, maar het gaat om
míjn land, míjn leven. Ik verliet Iran zes jaar geleden, het leven was
er ondraaglijk. Een van mijn ouders is politiek actief tegen het
regime, dus werd ons huis constant binnengevallen. Maar ik móest nu
terug, ik voelde alsof ik ze in de steek gelaten had. Ik weet wat ze
doormaken, hoe ze leven met die alles overheersende angst.
Niemand krijgt elkaar meer te pakken. Er is geen mobiele telefoon
meer, geen sms, geen internet. Alleen vaste lijnen doen het soms.
Daarop bellen de veiligheidsdiensten, ze dreigen mensen: ‘We hebben je
zoon gisteren gezien bij de demonstraties. Als dat nog eens gebeurt,
zie je hem nooit meer terug.’ Ze bellen iedereen, ook mensen die geen
kinderen hebben. Toch blijven de mensen de straat op gaan. Met zijn
tweeën, drieën. En al die groepjes raken in gesprek. Ze vormen één zee
van demonstranten.
Het viel me op dat echt allerlei soorten mensen demonstreren. Mannen
en vrouwen die na hun werk niet naar huis kunnen, omdat overal in de
stad blokkades en controleposten zijn opgericht. Vaders met kinderen,
studenten, streng religieuze vrouwen in zwarte doeken, liberale
vrouwen. Iedereen wil verandering. Ze willen niet meer bang zijn en ze
willen niet langer voor Holocaustontkenner worden aangezien als ze in
het buitenland zijn. Ze willen dat hun land normale, vredige
betrekkingen krijgt met andere landen.
Om mij heen werd niet gesproken over het omverwerpen van het regime
of over Khamenei, de demonstranten hebben geen duidelijke ideeën over
politieke systemen. Maar ze zijn heel duidelijk over wat ze NIET
willen: Ahmedinejad. De haat tegen Ahmedinejad is zo gigantisch dat al
het andere beter is. Ook Mousavi, al is die ook een product van het
systeem. Maar een stem voor Mousavi, is een stem tegen Ahmedinejad.
Ikzelf heb niet gestemd. Uit protest.
Er is geen leiderschap, ook niet van kleine groepjes. Het is daar
totale anarchie en chaos. De basij, die zijn het ergst. Het maakt de
basij niet uit wie ze pakken. Vrouwen, kinderen, ouderen, jongeren; ze
trappen en slaan op iedereen in. Ik heb hun gezichten van dichtbij
gezien. Die waren verwrongen van haat en woede. Op de kruising van
Satar Khan Straat wachtten ze ons op. Ik zag veel bloed op de stenen.
Toen rook ik die stank, een adembenemende stank. Ik keek om en zag de
basij grote hompen vlees uit vrachtwagens gooien, ze maakten er een
berg van op de hoek van de straat. Daarna smeten ze geboeide en gewonde
arrestanten in de trucks en reden weg.
Ons hele leven is ons ingepeperd dat Palestijnse burgers door de
zionisten worden vertrapt en vermoord, onze leiders doen zich voor als
de grote verdedigers van de Palestijnen. En nu vallen ze hun eigen
burgers aan in de straten van Teheran. Hun eigen burgers! Bij de
Palestijnen gaat het tenminste nog om mishandeling door een ánder land.
Waar is het Westen? Hoe kunnen de westerse landen hun mond houden?
Omdat Ahmedinejad anders zegt dat de demonstranten CIA-agenten zijn?
Wij weten zelf wel dat wij geen spionnen zijn, iedereen in Iran weet
hoe het zit.
Hoe moet het verder? Hoe gaat het aflopen? Niemand weet het. Ik ga
zeker terug, al weet ik niet wanneer. Ik moet het doen, voor mijn
generatie, mijn vrienden en familie in Iran.’
* Shehrazads naam is gefingeerd.