Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: woensdag 23 september 2009 09:59
Update: woensdag 23 september 2009 10:31
Brixton heeft een eigen pond. In
de zuid-Londense wijk kun je sinds deze week betalen met de Brixton Pound;
kleurige briefjes met lokale beroemdheden. De eerste dag was er zo'n run op, dat
er rijen stonden bij de uitgiftepunten.
De briefjes zijn buiten Brixton
waardeloos; winkels hopen met het geld mensen aan te moedigen lokaal
boodschappen te doen. Bovendien trekt het toeristen en straalt het een soort
gezelligheid uit. Het stadje Lewes heeft ook al jaren een succesvolle eigen pond
en in Gloucestershire kun je met de Stroud Pound betalen.
Wierrook
Mijn Brixton ponden ruiken naar
een nieuw boek en zien er uit als waardebonnen van een tuincentrum. Toch werkt
het; op de markt kan ik voor een B£ drie mango`s kopen. De dagelijkse markt van
Brixton is kleurrijk, exotisch en enorm Londens tegelijk. Zo`n kwart van de
inwoners hier is van Afrikaanse of Caribische afkomst, verder wonen er veel
Portugezen, Arabieren en studenten.
De visverkoper prijst zijn gevilde tonijn
aan door met een bloederig schort om monotoon
Tuna Tuna Tuna Tuna te hummen. In
de winkel ernaast liggen dikke rijen Halal vlees onder neonlampen, de
slagersjongens staan achter de toonbank te dansen op de nieuwe Akon. Voor de
ingang van de metro staat een man met lange dreadlocks sterk geurende wierrook te
verkopen terwijl een verwarde vrouw gillend het einde van de wereld aankondigt.
“This is the end. The
end! The EEEEEEEEND!”
Rellen
Brixton heeft een rijke
geschiedenis. Foto’s van rond 1900 staan vol dames in hoepeljurken met
parapluutjes op balustrades en Electric Avenue was in 1880 een van de eerste
Britse straten met elektriciteit (
video).
Maar na bombardementen in WOII trad het verval in en werd Brixton een arme
buitenwijk. Rassenrellen in 1981 tussen politie en jongeren gaven het een
slechte naam, in 1995 opnieuw. Maar de wijk, die nog altijd bekend staat als het
kloppend hart van zwart Groot-Brittannië, is nu weer uitermate levendig en
populair.
Ik bewaar mn Brixton Pounds voor
het geval ze verzamelobjecten worden. Op de briefjes van één, vijf en tien pond
staan vrouwenrechten activist Olive Morris, wetenschapper James Lovelock en
historicus CLR James. Ik kende ze niet. De jongen op het briefje van twintig
wel. Het is een twintigjarige kunsthandelaar die in de zomer van 1873 een kamer
betrok aan Hackford Road. Er is weinig bekend van zijn tijd in Londen, maar toen
hij terugkwam naar Nederland, wist Vincent van Gogh dat hij wilde
schilderen.
Sanne
Rooseboom (1979) woont in West-Londen en is correspondent voor dagblad
De Pers. Ze doet daarnaast werk voor onder andere Revu, The Guardian en
EenVandaag.
