Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: woensdag 7 oktober 2009 14:27
Update: woensdag 7 oktober 2009 14:33
Op mijn ticket staat de waarschuwing “Balk voor het zicht. U moet misschien leunen.” Eerlijk en toch zo cryptisch. En inderdaad, er strekt zich een flinke ijzeren railing voor me uit en ik zie slechts de helft van het podium. Maar ik zit wel voor een tientje in het 190-jaar oude Old Vic theater en ik kijk naar Kevin Spacey. Het theater kraakt een beetje, tijdens stille scènes hoor je zowel de metro onder de grond als de bussen buiten.
Spacey is directeur van The Old Vic en treedt een toneelstuk per jaar in zijn eigen theater op. Ik heb dat altijd stoer gevonden, dat een wereldberoemde acteur zich terugtrekt uit Hollywood en een worstelend oud en legendarisch theater (tien jaar terug dreigde het omgevormd te worden tot bingopaleis) in Londen redt.
Mijn leunplek is een soort fluwelen bankje, heel hoog rechts boven het podium. In de zestiende eeuw was dit de beste plaats van het hele theater geweest, is me laatst verteld tijdens een rondleiding door The Globe, een kopie van Shakespeare's oude theater aan de oevers van de Theems. Op het theater kwam in 1599 ruig volk af. Drieduizend mensen stonden elke voorstelling dicht op elkaar gepakt voor het podium. Men baadde hoogstens een keer per jaar. Van het water uit de Theems ging je dood, dus dronk men licht bier. Tijdens een toneelstuk moesten tientallen mensen plassen en deden dat gewoon daar waar ze stonden.
Net boven de massa zaten de burgers die 2 pence betaalden, in plaats 1. Het zicht op het toneel was beter voor ze, en ze konden zitten. Maar tussen hen en het podium in stonden die drieduizend langzaam dronken wordende viespeuken te schreeuwen naar het toneel (want ook dat was heel normaal toen).
De allerbeste plaatsen, voor hen die 5 pence betaalden, waren ver boven het toneel aan de zijkant van het ronde theater. Je zag de acteurs maar een beetje, maar je hoorde alles tenminste goed en je rook bijzonder weinig.
Dus als ik me voorstel dat het nette theaterpubliek ver onder me in the Old Vic een stinkende, krioelende massa is, met pissende vrouwen en schreeuwende Londenaren, dan heb ik de beste plaats van het theater. En het is waar, ik hoor alles en ik ruik bijzonder weinig. Echt een prachtig stuk, trouwens, mocht iemand nog in Londen zijn de komende tijd. Inherit The wind heet het.