Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: woensdag 14 oktober 2009 12:58
Update: woensdag 14 oktober 2009 13:06
Denk er een diepe, Amerikaanse mannenstem bij en de nieuwsberichten van de BBC klinken als de aankondiging van een horrorfilm. “They though it was all over… But it has started again. Expenses, back with a vengeance.”
Twaalf weken (!) reces hebben ze achter de rug. En bij terugkomst in Westminster kregen alle Britse parlementsleden een brief. In de brief staat hoeveel ze de belastingbetaler moeten terugbetalen, en over welke declaraties ze meer opheldering moeten geven.
Sir Thomas Legg, een 74-jarige oud-topambtenaar, heeft deze zomer in opdracht van het parlement een onderzoek geleid naar het declaratieschandaal. Per persoon heeft hij berekend welke onkosten ten onrechte zijn vergoed, en de rekening naar het postvakje van de parlementariërs gestuurd. Daar zaten maandag tientallen angstige politici op stoeltjes te wachten tot er post binnenkwam. En die kwam maar niet, er was vertraging, de eerste brieven kwamen pas in de middag en gingen op alfabet.
De eerste uitgelekte details gingen over de drie partijleiders, die toevallig met een B en twee C’s beginnen. Brown moet ruim 12.000 pond betalen voor de jaren dat hij een schoonmaakster deelde met zijn broer. Nick Clegg moet 910 pond terugstorten en David Cameron moet meer informatie verstrekken over zijn hypotheek. Wie niet betaalt of wie protesteert ligt er uit, hebben de politieke kopstukken al laten weten.
Maar parlementsleden mokken. Veel onbekende politici die nooit te veel hebben gedeclareerd (de meerderheid van het parlement) hebben genoeg van de negatieve aandacht. En ze zijn boos op meneer Legg. Die heeft namelijk niet alleen naar de regels gekeken, hij heeft er ook twee bij verzonnen. Omdat er geen maximum bestond voor tuinier- en schoonmaakkosten, heeft hij besloten dat meer dan 2000 pond per jaar voor een schoonmaker en 1000 pond voor de tuin, wel genoeg is. Alles daarboven moet nu worden terugbetaald.
Regels met terugwerkende kracht toepassen, dat kun je niet maken, sputtert het parlement. (zoals de conservatieve MP Anne Widdecombe hier kort uitlegt) Die reactie maakt de Britten dan weer boos, zakkenvullers etc. En dat verwoorden de kranten boos op de voorpagina’s. Parliament vs. the People. Deel II lijkt behoorlijk op het origineel.