Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: maandag 19 oktober 2009 14:07
Update: maandag 19 oktober 2009 18:36
Het
zwartmaken van een overleden zanger en het tot zwijgen brengen van een
nationale krant; beide zijn ze afgelopen dagen door Twitter een klein
beetje gewraakt.
GifschipHet
verhaal over
Trafigura en het publicatieverbod is in Engeland nu al
legendarisch. Het bedrijf (geregistreerd in Nederland) bestrijdt dat
het afval dat het schip de
Probo Koala in 2006 in Ivoorkust dumpte
vreselijk giftig was. Er zouden duizenden mensen ziek zijn geworden van
de dampen en vijftien zijn overleden. Niet waar, zegt het bedrijf. Wel
waar zeggen Greenpeace, de regering van Ivoorkust en de meeste Britse
media.
Blog aangepast
Het
bedrijf heeft zo weinig scrupules dat ze een advocatenkantoor hebben
ingehuurd om hun reputatie met geweld te verdedigen. Dat bedrijf,
Carter Ruck, door Private Eye consequent
Carter Fuck genoemd,
legde vorige week The Guardian het zwijgen op. Ik heb mijn blog moeten
aanpassen nadat er binnen een paar minuten na plaatsing, een reactie
van Trafigura`s Nederlandse PR bedrijf binnen was.
Er zijn geen doden
gevallen door het gif, is de strekking van de email, want dat beweerde
ik. Een stuk milder natuurlijk dan de reactie van Carter Ruck, maar het
komt niet vaak voor dat een bedrijf zo als een havik op haar eigen
nieuws zit.
Terug
naar de Engelse Guardian: de krant mocht niets schrijven over de
Trafigura kamervragen van een parlementslid en mocht zelfs niet
publiceren dat ze het niet mochten publiceren. Dus verscheen er een
cryptisch bericht op de voorpagina. “We mogen niet opschrijven dat een
parlementslid iets gevraagd heeft.”
Het
bericht kwam bij twitteraars terecht en binnen een half uur waren de
details boven water: parlementslid
Paul Farrelly had Kamervragen
gesteld over een drie jaar oud, intern rapport over de mogelijke
gevaren van het giftige afval dat terecht kwam in Ivoor kust. Trafigura
komt waarschijnlijk erg slecht uit het conceptrapport naar voren en
heeft als oplossing bedacht dat ze gewoon iedereen kapot procederen die
er over begint. Alleen werkt dat niet tegen duizenden Twitterende
individuen die zelf gewoon gaan googelen en online overleggen; binnen
minuten vloog de waarheid door cyberspace.
Stephen Gately
Los
van deze zaak staat het artikel dat vrijdag de Daily Mail verscheen.
Columniste Jan Moir schreef over de “
verdachte dood” van Stephen
Gately. Zijn levensstijl zou tot zijn “onnatuurlijke, verdachte en sleazy
dood” hebben geleid. En het liet ook maar eens zien dat een homosexuele
relatie als die van Gately weinig voorstelde. Zelfs als je gewend bent
aan de verontwaardigde, rechtse, zurige toon van de Daily Mail, is dit
nog grof. En het stuk had de meest belabberde timing die een homofobe
tuthola van middelbare leeftijd maar kan hebben: net voor de begrafenis
van de 33-jarige zanger (die volgens alle postmortems overleed aan
vocht op zijn longen).
Twitterkoning Stephen Fry pikte het artikel op
en verspreide de link naar zijn 800.000 followers. Die bombardeerden de
Mail met nog meer klachten dan er al zonder Twitter en Facebook
binnenkwamen. De Britse onafhankelijk perscommissie heeft nog nooit
zoveel klachten over een artikel gehad. Stuk voor stuk vroegen de
bedrijven die op de site van de Mail adverteren, Nestle, Kodak en Visit
England of hun advertentie weggehaald kon worden bij het stuk van Moir.
De
krant schrijft een rotstuk, het internet reageert en dat was vanmorgen
weer in de kranten te lezen. De verrijking van oude en nieuwe media
samen, leuk toch.