De voordelen van de Crunch

Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: woensdag 21 oktober 2009 11:24
Update: woensdag 21 oktober 2009 11:28

Een jaar na het omvallen van Lehman Brothers, was er een grote reünie. De oud-collega`s hadden via via afgesproken, ze kwamen samen in de cafés op het plein in de schaduw van hun oude kantoor. “Het was net als vroeger,” vertelt oud Lehman-bankier Barry (32). “Iedereen was er, van de receptionistes tot mijn baas. We zijn met z’n allen dronken geworden.”

• Blog: Crisis in the City

Het zal je maar gebeuren. Eerst ben je een soort onopvallende, beetje saaie maar rijke, jonge zakenman. “Bankier,” doet het goed op feestjes. Het effect van “schrijver” is groter, maar het is een stuk beter dan “ik werk in de IT.” Dan barst de bubbel,  begint er een wereldwijde crisis en kelder je in status. Opeens ben je een kwaadaardige, hebberige, egoïstische, gewetenloze bruut die baby’s eet tijdens de lunch. Al komt dat laatste komt niet heel vaak voor in krantenartikelen.

Voor een stuk dat binnenkort in de krant  verschijnt, ben ik de afgelopen dagen veel in de City geweest. In Canary Wharf dan, het nieuwe zakencentrum van Londen. Alle bedrijven die afhankelijk zijn van het geld van de zakenmannen en vrouwen, merken het hele jaar het verschil al. Er worden minder Porsches verkocht, minder sushi, minder maatpakken. De fooien in de pub zijn lager, de taxi’s komen bijna niet meer aan voldoende klanten.

Het bedrijf dat kerstfeestjes organiseert merkt dat er minder boekingen zijn, de escortservice heeft minder klanten en meer dames, de metro mist de inkomsten van de forensen. Volgens Barry zitten er goede veranderingen tussen; bankiers roken minder (pakjes sigaretten zijn hier zo`n zeven euro), drinken minder, zijn vaker thuis en sporten meer.

Een van de grootste verandering van de credit crunch speelt zich af op feestjes. Tienduizenden gladjanussen in pak zijn dit jaar in de natuurlijk orde der dingen gekelderd. Daardoor kijken mooie meisjes in jurkjes op feestjes nu hoogstens neutraal, als de ITer vertelt wat hij doet. Misschien zeggen ze zelfs. “Ok, vertel,” terwijl ze met hun rechterhand nonchalant een beetje plukken aan een los velletje op hun lip (want dat doen we, daar oefenen we op voor de spiegel, niemand weet waarom.) De snelle jongen in pak keuren we geen blik meer waardig. Of hoogstens onze “jij door geldverblinde, gewetenloze, wereldvreemde, babyverslindende klotekapitalist”, blik. Daar oefenen we ook op voor de spiegel.