Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: woensdag 21 oktober 2009 11:24
Update: woensdag 21 oktober 2009 11:28
Een jaar na het omvallen van
Lehman Brothers, was er een grote reünie. De oud-collega`s hadden via via
afgesproken, ze kwamen samen in de cafés op het plein in de schaduw van hun oude
kantoor. “Het was net als vroeger,” vertelt oud Lehman-bankier Barry (32).
“Iedereen was er, van de receptionistes tot mijn baas. We zijn met z’n allen
dronken geworden.”
Het zal je maar gebeuren. Eerst
ben je een soort onopvallende, beetje saaie maar rijke, jonge zakenman.
“Bankier,” doet het goed op feestjes. Het effect van “schrijver” is groter, maar
het is een stuk beter dan “ik werk in de IT.” Dan barst de bubbel, begint er een wereldwijde crisis en kelder je
in status. Opeens ben je een kwaadaardige, hebberige, egoïstische, gewetenloze
bruut die baby’s eet tijdens de lunch. Al komt dat laatste komt niet heel vaak
voor in krantenartikelen.
Voor een stuk dat binnenkort in
de krant verschijnt, ben ik de afgelopen dagen veel in de City geweest. In
Canary Wharf dan, het nieuwe zakencentrum van Londen. Alle bedrijven die
afhankelijk zijn van het geld van de zakenmannen en vrouwen, merken het hele
jaar het verschil al. Er worden minder Porsches verkocht, minder sushi, minder
maatpakken. De fooien in de pub zijn lager, de taxi’s komen bijna niet meer aan
voldoende klanten.
Het bedrijf dat kerstfeestjes organiseert merkt dat er minder
boekingen zijn, de escortservice heeft minder klanten en meer dames, de metro
mist de inkomsten van de forensen. Volgens Barry zitten er goede veranderingen
tussen; bankiers roken minder (pakjes sigaretten zijn hier zo`n zeven euro),
drinken minder, zijn vaker thuis en sporten meer.
Een
van de grootste verandering van de credit crunch speelt zich af op feestjes.
Tienduizenden gladjanussen in pak zijn dit jaar in de natuurlijk orde der dingen
gekelderd. Daardoor kijken mooie meisjes in jurkjes op feestjes nu hoogstens
neutraal, als de ITer vertelt wat hij doet. Misschien zeggen ze zelfs. “Ok,
vertel,” terwijl ze met hun rechterhand nonchalant een beetje plukken aan een
los velletje op hun lip (want dat doen we, daar oefenen we op voor de spiegel,
niemand weet waarom.) De snelle jongen in pak keuren we geen blik meer waardig.
Of hoogstens onze “jij door geldverblinde, gewetenloze, wereldvreemde,
babyverslindende klotekapitalist”, blik. Daar oefenen we ook op voor de spiegel.
Sanne Rooseboom (1979) woont in Londen en is correspondent voor dagblad
De Pers. Ze doet daarnaast werk voor onder andere The Guardian en
EenVandaag.
