Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: woensdag 11 november 2009 12:33
Update: woensdag 11 november 2009 12:54
Het spijt me dat uw zoon dood is. Het spijt me dat ik de naam van uw dode zoon verkeerd heb gespeld. Het spijt me dat u ons telefoongesprek heeft laten opnemen door het grootste roddelblad van het land. Maar dat laatste zegt Gordon Brown niet hardop.
Een wonderlijk verhaal, de eenogige premier van Groot-Brittannië schrijft een slordige brief aan de moeder van een in Afghanistan gesneuvelde soldaat. Jamie James, schrijft hij, en hij verbetert het naar Janes. Er staan meer fouten in, de naam van de geadresseerde bijvoorbeeld. De moeder is woest, de Sun komt daar achter en besluit er een voorpaginaverhaal van te maken. “Hoe woest bent u, rouwende moeder?” “Nou, heel woest.” Mooi.
Brown belt de moeder op, The Sun tapet het gesprek en plaatst het online (hier te lezen) en weer op de voorpagina.
Dagen is het verhaal niet uit het nieuws weg te slaan. Opvallend aan het gesprek tussen mevrouw Janes en meneer Brown, is dat zij meer lijkt te weten van militaire uitrusting dan hij. Haar zoon was tiende generatie soldaat, zegt ze. Het jochie was pas twintig, met de juiste uitrusting was hij nog in leven geweest. Ze is pro-Afghanistan, maar fel over het beleid van de regering. Waarom zijn de juiste reparaties niet uitgevoerd aan de militaire helikopters? De premier verontschuldigt zich, maar niet voor het gebrek aan uitrusting. Alleen voor het feit dat ze dat vindt.
Gisteren verontschuldigde hij zich nog een keer. Dit keer pijnlijk oprecht, daar kon niemand meer omheen. Hij heeft zelf een baby verloren, hij wilde het niet moeilijker maken voor mevrouw Janes, hij zal de dood van haar zoon onderzoeken. Nu heeft mevrouw Janes de excuses geaccepteerd.
Channel 4 News ging gisteren naar het plaatsje Wootton Bassett, waar elke gesneuvelde Britse soldaat in een processie langs wordt gereden. Tienduizenden mensen stonden aan de kant van de weg om hun respect te tonen. Channel 4 verwachtte felle reacties op Browns blunder. “Bent u boos op de premier?” vroegen ze een huilende tiener, een nette dame en een motorrijder. Nee, zeiden die. Het is aardig dat hij de moeite neemt een briefje te schrijven. Zelfs de conservatieve veteraan die werd geïnterviewd had begrip voor de situatie. “Ik heb vaak dit soort brieven aan families moeten schrijven,” zei hij. “En daar zaten zonder twijfel spelfouten in.”
Nu keert het tij zich langzaam tegen The Sun en de manier dat ze het verhaal hebben uitgebuit. De tabloid is geen anti-oorlogskrant, ze zijn anti-premier. De krant zet z’n tanden in Gordon Brown en probeert hem publiekelijk in stukjes te scheuren. Het is nu nog net niet gelukt, maar er wachten nog zes lange maanden. Dan pas zijn de verkiezingen en kan Gordon Brown eindelijk naar huis en weer eens goed slapen.