Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: maandag 16 november 2009 17:02
Update: maandag 23 november 2009 16:17
De vrouw tegenover me heeft maar een oog. Ze heeft een zwart ooglapje over het andere, zwart fluweel. Het past bij haar mouwloze jurk. Met een zacht Amerikaans accent belt ze rond op zoek naar informatie over Obama`s topontmoeting in Israel met Netanyahu. Ik google haar.
Ik zit een week bij de buitenlandredactie van de Sunday Times om te kijken hoe ze te werk gaan. Hoe maken ze hun beslissingen, hoe selecteren ze het nieuws? Heel anders dan onze kleine redactie bij De Pers natuurlijk. Hier brengen ze het internationale nieuws niet, ze geven niet alleen de achtergronden, ze máken het nieuws. Hun budget en reputatie is enorm, de verslaggevers legendarisch.
Ik zit stilletjes bij de vergaderingen. De buitenlandredactrices geven me af en toe kleine stukjes om te schrijven en ik tik stukken over uit een Sunday Times uit 1964, omdat die niet digitaal bestaat.
En terwijl ik dat doe, zitten aan het bureau tegenover me afwisselend twee sterverslaggevers. Oorlogscorrespondenten die uitgezonden worden wanneer dat nodig is. Jon Swain en Marie Colvin. Hun namen ken ik niet, maar ze hebben een air van Grote Correspondent over zich. Haar ooglapje, zijn leren jackie, het feit dat iedereen thee en koffie voor ze haalt en er steeds gepraat wordt over visa voor Irak of Afghanistan.
Zij ging de jungle van Vanni binnen, verboden Tamilgebied waar al zes jaar geen journalist was geweest. Ze was al naar Joegoslavië geweest, Tsjetsjenië. Dit keer, in maart 2001, praatte ze met Tamilleiders, bezocht dorpen. Toen ze het gebied uitkwam, schoot het Sri Lankaanse leger haar bijna dood. De kogelwonden in haar schouder en borstkas genazen, de schade aan haar oog niet. Ze gaat nog altijd naar oorlogen. Haar schrijfstijl is beeldend en meeslepend. Ik giechel vriendelijk als haar oog even op me rust.
Jon Swain, die een beetje op Wim T. Schippers lijkt, zat in het Franse vreemdelingenlegioen. In 1970-1975 reisde hij heen en weer naar Vietnam en Cambodja, hij komt voor in de film The Killing Fields. In Oost-Timor was hij bijna gepakt door Indonesische soldaten, die eerder die dag de Nederlandse journalist Sander Thoenes hadden vermoord. Swain verstopte zich in bosjes en belde de Sunday Times. Die belden het Australische leger waar een helikopter werd geregelde die de mannen kwam redden. Nu werkt hij aan het openbaren van een onrecht voor de krant van volgende week.
Ik lees dit alles, kijk van m'n scherm naar de man naar m’n scherm, en glimlach naar hem. Hij glimlacht terug. Omdat 'ie mij ook net googelde natuurlijk. Ik zie dat hij veel respect heeft voor hoe ik dat stuk uit 1964 overtik. Zo daadkrachtig en zonder enige angst. Als ik Colvin thee geef, zonder aarzeling, niet geïntimideerd door welk dictatoriaal regime dan ook, zie ik ook aan haar bewondering voor mijn handelingen. Ze knipoogt.
Sanne Rooseboom (1979) woont in Londen en is correspondent voor dagblad De Pers. Ze doet daarnaast werk voor onder andere The Guardian en EenVandaag.
Londen
In Londen wonen ongeveer 7,3 miljoen mensen. De werkloosheid in de stad is gestegegn naar 7.6 procent, in 2009 zouden nog eens 34.000 mensen in de City, het financiële hart van Groot-Brittannië, hun baan kunnen verliezen.
Werklozen
De Britse economie is het laatste kwartaal van het vorig jaar met 1,5 procent gekrompen. Volgens het Britse instituut voor economisch onderzoek is dat sinds 1980 niet meer voorgekomen. Het aantal werklozen is de afgelopen maanden gestegen tot zo'n 1,9 miljoen, het niveau van 1997.