Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: vrijdag 11 december 2009 11:51
Update: vrijdag 11 december 2009 11:56
Er is hangt weer heel wat hebberigheid in de lucht hier. Deel vijfduizendtweehonderddrieënveertig van het bonnetjesschandaal brak uit toen de declaraties van het afgelopen jaar gisteren publiekelijk werden gemaakt. Kranten zetten alles online, en iedereen kon meehelpen met het doorspitten van de documenten. Tory James Arbuthnot heeft maar liefst drie knoflookpersen gedeclareerd, en 450 pond voor het repareren van zijn grasmachine. Phil Hope van Labour vroeg twee pond terug voor een hamburgermachine. Dat klinkt als een koopje.
Het was geen goede dag voor dit nieuwe bonnetjesschandaal, want de Britten zijn nog pissed off van woensdag. Toen maakte de Britse minister van Financiën Alistair Darling de voorlopige begroting bekend en de conclusie is dat iedereen zo`n beetje moet inleveren.
De kop van the Sun was mooi gevonden: Darling just screwed more people than Tiger Woods. De minister pakt volgens de tabloid tien miljoen Britten, Tiger redt dat net niet.
Politici, golfers, bankiers, een column in The Guardian gooit ze op een hoop. De schrijfster heeft het over the view of extreme opportunity, dingen doen omdat het kan en omdat iedereen het doet. Supergolfers die in hotels slapen, gaan vreemd omdat het aanbod er is en niemand ze tegenhoudt. Bankiers eigenen zichzelf exorbitante bonussen toe, omdat het kan en omdat iedereen het doet. Parlementsleden declareren diners en laptops omdat het kan en iedereen het doet.
Omdat het kan. Het is zo`n begrijpelijke, menselijke en deprimerende conclusie. Zouden we allemaal inhalige vreemdgangers zijn, als we ons maar in de juiste context bevinden? Ik heb eens een paar maanden stage gelopen bij de Verenigde Naties in Genève en daar is ‘t antwoord een volmondig JA. Als je heel veel mensen uit heel veel landen samenbrengt in een idyllisch bergstadje ver van hun gezin, je betaalt ze goed geld, geeft ze het gevoel dat ze belangrijk zijn en giet er dan er wat wijn bij, dan gaat iedereen jodelend de mist in.
Maar het is een cynisch uitgangspunt. Het komt uit bij opvoeding, uiteindelijk, zei een vriendin hier. Moraal enzo. Als iedereen in de sloot springt, doe je dat dan ook? Hier in Engeland gaat dat gezegde anders trouwens: If everyone jumps of a cliff, would you? Maar wij hebben geen cliffs, wij hebben sloten.
Sanne Rooseboom (1979) woont in Londen en is correspondent voor dagblad De Pers. Ze doet daarnaast werk voor onder andere The Guardian en EenVandaag.
Recessie
De Britse economie bevindt zich nog altijd in de diepste recessie in vijftig jaar met zes opeenvolgende kwartalen van krimp. Duitsland en Frankrijk, de nummers één en twee in Europa in omvang van de economie, kwamen in het tweede kwartaal uit de recessie. Voor dit jaar wordt gerekend op een economische krimp van 3 procent. De Britse economie heeft vooral last van de malaise op de huizenmarkt en een sterk oplopende werkloosheid.
Opkrabbelen
De Britse economie is aan het opkrabbelen uit de hefstigste recessie van de afgelopen decennia door stimulerende maatregelen die de overheid en de centrale bank hebben genomen. Dat zei de Britse premier Gordon Brown in oktober. ,,We komen nu uit een recessie door de acties die we hebben genomen''.
Video
De leukste credit crunch-liedjes en cartoons op youtube: