Blöggen in een land onder vuur

Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: maandag 11 januari 2010 12:10
Update: maandag 11 januari 2010 12:29

Onze Britse correspondent maakt een uitstapje naar buureiland IJsland. Een blög vanuit een land onder vuur.  

• Kom dat geld maar halen!
  

Sjálfstæðisflokkurinn staat op het bord achter de spreker. Het is zaterdagochtend 11 uur, buiten is het donker. Binnen zitten zo' n driehonderd IJslanders in een zaaltje van het hoofdkantoor van de Onafhankelijkheidspartij, een soort VVD, in Reykjavik. Hun leider, Barni Benediktsson, houdt zijn handen bezwerend naar de zaal, alsof hij de situatie wil sussen, de crisis, de oorlog met de wereld.

Wij zijn de vijand
Hij praat, hij houdt al een half uur zijn verhaal, soms gniffelt het publiek of wordt er geklapt. Het is merkwaardig geruststellend te luisteren naar een taal waar je geen woord van verstaat. Het IJslands klinkt zacht, Scandinavisch met Spaanse th klanken. Soms snap ik een woord. Lanndsbanskinn hoor ik, Bretland en Hollandi. Wij zijn de vijand hier.



Kúnnen betalen
Ze zitten in dit zaaltje om te bedenken hoe het verder moet met de schuld die wij vereffend willen zien. Maar niemand is boos, iedereen is vreselijk begripvol. “Natuurlijk willen de Nederlanders hun geld terug,” zegt de dame naast me die af en toe vertaalt wat de partijleider zegt. “Maar wij moeten het wel kúnnen betalen.”  

Het zaaltje zit vol oudere, IJslandse mannen. Ze dragen een trui of een ribjasje, sommige hebben een stok, een baard of een snor met een krul. De meeste houden hun jas aan binnen. Voorin staat een man op met een vraag voor Benediktsson. Biel Klienton versta ik. Mijn buurvrouw glimlacht. De man zegt dat IJsland een internationale vertegenwoordiger nodig heeft om het land te helpen met de onderhandelingen en schuldsanering. Na ietavur toh eg kunjathviet Biel Klienton, zegt de partijleider. Ofzo. Hij schudt zijn hoofd.    



Een half uur later, het begint te schemeren, zit ik tegenover Benediktsson in zijn kantoor. Hij schaart zich achter de president van het land. Dat gebeurt niet vaak, hij zit immers in de oppositie, maar dit is geen tijd voor verdeeldheid, zegt hij. “Dit had overal kunnen gebeuren, het bancair systeem had overal kunnen instorten, maar het gebeurde hier en nu moeten we een oplossing vinden.”

Hij kijkt me aan. Snappen jullie om hoeveel geld dit gaat? Vraagt hij met nadruk. “In Groot-Brittannië hebben ze 100 miljard uitgegeven om de banken te redden. Per hoofd van de bevolking moeten wij twintig keer zoveel betalen.” Bedediksson wil volgens mij best zelf premier worden, zo`n uitstraling heeft ie. Zijn partij is de tweede van het land, dus bij de volgende verkiezingen lukt het hem misschien wel.  

Journalistenspeeltuin
IJsland is een soort journalistenspeeltuin. Iedereen is beschikbaar, praat graag met je, spreekt goed Engels. Twee uur nadat ik land, zit ik in een café met een van de leiders van het verzet tegen de Icesave wet. We eten zalm met kaviaar, wat hier minder kost dan een cappuccino. Hij geeft me het nummer van een oud-minister, afgetreden over de Icesave kwestie. Niet alleen neemt de minister zelf de telefoon op, en wil hij best met me praten, hij wil dat ook in persoon doen.

Een uur later ontmoeten we elkaar op de hoek van de straat waar mijn hotel zit. Hij laat me het parlementsgebouw zien, praat over de crisis, over de schuld van de IJslanders. Na een kwartier moet hij weer weg, maar ik mag hem altijd bellen.  

Stel je voor dat het zo makkelijk zou gaan in Groot-Brittannië. ‘Hi Sanne, met Tony, je wilde wat vragen over het Irak-onderzoek?’

Bewaar Stuur door Print