Door: Sanne Rooseboom
Gepubliceerd: maandag 8 februari 2010 11:37
Update: maandag 8 februari 2010 11:47
Olifantenpoep en mooie schilderijen blijken goed samen te gaan in een sjiek Brits museum.
Als serieuze tiener haatte ik musea omdat ik dacht dat ik alles moest lezen, begrijpen en onthouden wat ik er tegenkwam. Ik overhoorde mezelf braaf na elke vitrine, voor het geval dat ik die kennis over pre-Inca juwelen of de geschiedenis van de heksenwaag ooit nog nodig zou hebben.
Een paar jaar later was ik doorgeslagen naar de andere kant. Met een vriendin op vakantie in Spanje vonden we dat we naar het befaamde Prado-museum moesten, waar vooral heel veel religieus werk hangt. We hebben aandachtig elk schilderij bestudeerd alleen om te beslissen welke Jezus we knap genoeg vonden om mee uit te gaan. Ketters waren we, maar aardige ketters.
Inmiddels vind ik kunst kijken best leuk. Rondlopen en alleen aandacht hebben voor wat je mooi vindt is in Londen aantrekkelijk omdat musea gratis zijn.
Dit weekend was ik naar een (betaalde) tentoonstelling in Tate Britain van de Britse kunstenaar Chris Ofili. Kleurige werken, levendig, echt mooi. Sommige werken zijn ook grappig; tussen de portretten zitten uitgeknipte plaatjes van beroemdheden verstopt, soms blijken zwarte stippen eigenlijk honderden mannetjes met afrokapsels. En op elk werk uit de jaren negentig zit een ronde bonk olifantenpoep. Dung, in ‘t Engels.
In het oude, sjieke museum met hoge plafonds en nette bezoekers, komen de namen van Ofili’s schilderijen ook leuk over. Adoration of Captain Shit and the Legend of the Black Stars. En verderop: 7 Bitches Tossing their Pussies Before the Divine Dung (zie stiekeme foto). Ofili, geboren in 1968 in Manchester als kind van Nigeriaanse ouders, won in 1998 de prestigieuze Turner Prize. Een paar jaar geleden verhuisde hij naar Trinidad en nu schildert hij fulltime vanaf een tropisch eiland. Niet slecht. Foto’s van zijn werk maken, mocht absoluut niet, dus wat je hier ziet is gejat van Flickr of een stiekeme foto van een pagina uit het boek van de tentoonstelling.
Ofili’s kunst is duidelijk beïnvloed door zwart zijn, door blaxploitation, afro, hiphop. Een kleine stap vanaf daar naar Stuff White People Like, een boek gebaseerd op een website. Ik zag het vandaag in de boekwinkel liggen. Kamperen, The Wire, Banksy, Pulp Fiction, vegetarisch zijn, rebelleren tegen je ouders en /of hun religie, een wereldreis maken, complotten bedenken, NGO’s, een nieuwe taal willen leren, bagels, Halloween, koffie, flesjes water, je verontschuldigen voor je eigen geschiedenis of cultuur, scheiden, korte broeken, aan het water wonen, Che Guevera.
The unique taste of millions, is de ondertitel van het boek. Het is wat Noord-Amerikaans, de lijst (die online inmiddels tot 131 hoofdstukken gaat). Beetje hippe, hoogopgeleiden Noord-Amerikanen in de culturele hoek. Het begon toen Christian Lander (een blanke Canadees) en een Philipijns-Canadese vriend bij gingen houden wat nou typisch blanke bezigheden waren. Herkenbaar en grappig. Naar musea gaan staat er ook tussen.
Sanne Rooseboom (1979) woont in Londen en is correspondent voor dagblad De Pers. Ze doet daarnaast werk voor onder andere The Guardian en EenVandaag.
Recessie
De Britse economie bevindt zich nog altijd in de diepste recessie in vijftig jaar met zes opeenvolgende kwartalen van krimp. Duitsland en Frankrijk, de nummers één en twee in Europa in omvang van de economie, kwamen in het tweede kwartaal uit de recessie. Voor dit jaar wordt gerekend op een economische krimp van 3 procent. De Britse economie heeft vooral last van de malaise op de huizenmarkt en een sterk oplopende werkloosheid.
Opkrabbelen
De Britse economie is aan het opkrabbelen uit de hefstigste recessie van de afgelopen decennia door stimulerende maatregelen die de overheid en de centrale bank hebben genomen. Dat zei de Britse premier Gordon Brown in oktober. ,,We komen nu uit een recessie door de acties die we hebben genomen''.
Video
De leukste credit crunch-liedjes en cartoons op youtube: