Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: vrijdag 26 februari 2010 11:07
Update: vrijdag 26 februari 2010 11:17
Maandenlang was hij de loser van het kabinet. De strompelende man die binnen zijn eigen partij aan alle kanten in zijn rug werd gestoken. De jaren daarvoor de sukkel die maar moest wachten in de schaduw van Tony Blair.
En nu is Gordon Brown opeens een krachtige pestkop. Alsof het al die tijd om iemand anders ging. Hij schreeuwt tegen zijn personeel, intimideert zijn ministers, stuwt gaten in de plinten van zijn slaapkamer vol met levende marmotten, hangt kleine kinderen aan hun knuistjes aan botte haken in de zeeblauwgepleisterde muren in de schuur van zijn buitenhuis.
Schandalen op z’n Engels blazen in een dag of twee de voorpagina`s weg, ontwikkelen zich dan, krijgen een naam (bullygate), maken hier en daar een slachtoffer, worden geanalyseerd en zijn dan anderhalve week later weer weg. Heerlijk is dat, alsof je in een zichzelf alsmaar verversende, multimediale soap leeft.
De onthulling dat de Britse premier een brute werkgever zou zijn, komt uit het (nog niet verschenen) boek van Observer-journalist Andrew Rawnsley, die uitgebreid onderzoek deed naar Downing Street en het functioneren van Brown. Een pestkop is hij, dat was de eerste headline, gretig overgenomen door de wereldwijde media.
‘Verrek, dat is waar!’, dacht het hoofd van de nationale pesthulplijn (ik vermoed dat de hulplijn bedoeld is voor slachtoffers. Maar misschien geven ze ook handige tips.) Ze mailde een lokaal BBC-programma en vertelde dat minstens vier anonieme pestslachtoffers (klinkt ontzettend middeleeuws) van 10 Downing Street haar lijn hadden gebeld de afgelopen jaren. Eerst werd dat nieuws geschokt gebracht: zie je wel, de premier pest! Daarna bleek dat de klachten niet over Brown gingen maar over zijn kantoor, waar honderden mensen werken.
En toen drong het ‘anonieme’ deel door. Zouden mensen die anoniem een hulplijn bellen er op vertrouwen dat hun problemen niet op de voorpagina’s van nationale kranten komen te staan? Toen bleek dat de hulplijn wel heel veel banden had met de conservatieve partij, stapte het hoofd op en werd de lijn opgeheven.
De kranten vullen zich nu al dagen met analyses over leiderschap en een slecht humeur. Is het toelaatbaar dat een man die onder druk staat, uithaalt naar zijn werknemers? Was Churchill niet dagenlang onuitstaanbaar? Of is het alleen maar extra bewijs dat Gordon faalt, niet alleen als regeringleider, ook als mensch? Daarnaast de obligate arbeidsconsultantsadviseurs die vertellen over de effecten van pesten.
Het is een rotzak, houdt Andrew Rawnsley vol. Zondag schrijft hij zonder twijfel zijn Observer er weer over vol. Zijn boek is in ieder geval bij voorbaat een bestseller.
Sanne Rooseboom (1979) woont in Londen en is correspondent voor dagblad De Pers. Ze doet daarnaast werk voor onder andere The Guardian en EenVandaag.