Brits radicalisme

Door: Sanne Rooseboom 
Gepubliceerd: vrijdag 12 maart 2010 11:50
Update: vrijdag 12 maart 2010 11:58

Zeven jongens, jaar of zestien, staan bij de bushalte voor een uitzendbureau in Bradford. Magere jongens, die peuken roken die ze tussen duim en wijsvinger houden voor ze ze weggooien na een laatste, geaccentueerd trekje. Hun haar zit plat op hun voorhoofd geplakt met gel. Ze lopen op gympen, twee hebben een legerjasje aan.

• Blog: Crisis in the City

We stappen tegelijk in de dubbeldekkerbus naar het centrum. Zij rennen de trap op en hebben de hele bovenste verdieping voor zich alleen. Ik zit achterin de bus onderin, hoor ze stampen en gevaarlijk joelen. We rijden langs de verlaten geelgrijze fabrieken van het Noord-Engelse Bradford. De kleur van nat zand is het, soms met geblakerd zwarte randen. Dit was honderdvijftig jaar geleden een textielstad in opkomst. Maar na een eeuw industrialisering kon de textielindustrie de concurrentie met het verre buitenland niet meer aan. Sinds de jaren zeventig is de werkeloosheid alleen maar gegroeid.

Bradford is een van de meest gesegregeerde steden van het land. De wijk Manningham bestaat voor 93 procent uit Aziaten, Pakistanen vooral, en hun kinderen. De kledingwinkels verkopen sari’s, de charityshop is voor Islamic Relief, en bovenop de heuvel staat een glimmende moskee waar mannen met witte baarden in en uit wandelen. Anders dan in de meeste delen van Pakistan zie je hier veel vrouwen in zwarte burka’s. Brits radicalisme.



Aan de andere kant van het centrum, op precies zo`n heuvel, met dezelfde zandgele kronkelstraten, wonen alleen maar witte mensen. Er zijn winkels die witte mensen leuk vinden, meubelzaakjes, goktenten, dierenwinkels en zonnebanken. Er wandelen tienermoeders rond en heel veel honden. De jongens in de bus praten Engels met een noordelijk accent. Boes, zeggen ze, niet bus.

Bij een stoplicht kijk ik recht in de auto van een obese vrouw van een jaar of veertig. Ze heeft een te strak rood shirt aan en een grijze legging. Ze hangt over de passagiersstoel en schreeuwt iets naar de bovenste verdieping van de bus. Ik zie hoe ze haar auto op de handrem zet, uitstapt en rood aangelopen op het raampje van de buschauffeur klopt. Die luistert, parkeert de bus en gaat naar boven. ‘Who was it?’ hoor ik hem bulderen. De vrouw heeft haar auto geparkeerd en staat voor de deur van de bus. Wij passagiers kijken elkaar afwachtend aan. Na een paar minuten dreigende stilte, komt de buschauffeur de trap af. Hij heeft een van de magere jongens bij zich die hij voor de vrouw neerzet. Iedereen in de bus houdt zijn adem in.

‘Ik heb niemand iets kwaad gedaan,’ zegt de vrouw. ‘Jij steekt je middelvinger naar me op maar ik heb niemand kwaad gedaan.’ Ze haalt diep adem. ‘Dat wilde ik je even laten weten, dat ik gewoon een goed mens ben die in haar auto zat. Its just not done.’ En ze loopt weg.

Reageer Stuur door Print

• 07:53 Azteekse gedenkstenen ontdekt in Mexico-Stad
• 06:59 Nederlandse soldaat zwaargewond
• 05:07 Tibetaanse monnik (19) steekt zich in brand
• 04:57 Iran enkele dagen zonder e-mail
• 04:06 Verband tussen vuile lucht en geheugenverlies