Door: Marcel Hulspas » Meer columns van Marcel Hulspas 
Gepubliceerd: donderdag 26 augustus 2010 23:00
Update: donderdag 26 augustus 2010 23:00
Dat is wel even schrikken. Hele generaties kinderen zijn grootgebracht met mens-erger-je-niet, ganzenbord en monopoly. Zo gezellig, het gezin rond de keukentafel. Maar welk advies geven psychologen nu aan die ingesloten Chileense mijnwerkers, die de komende maanden niets te doen hebben? Absoluut geen bordspellen! ‘Dat zou eventuele vijandigheden versterken. Je wilt ze niets laten doen wat ruzies aanwakkert’, aldus de Canadese hoogleraar Peter Suedfeld.
Dat hadden ze ons wel eerder mogen vertellen.
Welke spelletjes mogen de mijnwerkers wél spelen? Daarover wordt nu op hoog wetenschappelijk niveau vergaderd. De Chileense autoriteiten hebben de hulp van NASA ingeroepen, want die organisatie zou de nodige ervaring hebben. Klinkt goed. Klinkt zorgzaam. Maar laten we eerst vaststellen dat die mannen al drie weken ondergronds zitten, zonder contact met de buitenwereld, zonder te weten of ze ooit gered zouden worden. Erger kan het niet.
En wat was hun eerste boodschap? ‘Het gaat goed met ons!’ Dat klinkt niet echt als een noodkreet. De rest van de tijd moeten ze (goed voorzien van eten en drinken, internationale aandacht en hoop op redding) dan ook wel door kunnen komen.
Wat heeft NASA te bieden? Niets. Men heeft daar wel veel onderzoek verricht naar de gevolgen van langdurige opsluiting, maar die experimenten verschillen totaal van waar de mijnwerkers nu mee zitten. In de hoop ooit naar Mars te mogen, voert NASA momenteel (samen met de ESA en de Russen) experiment Roskosmosuit, waarbij zes vrijwilligers zestien maanden opgesloten zitten. (NASA kan zoiets uiteraard makkelijk alleen, maar internationale samenwerking vergroot de kans dat Washington ooit met die Marsreis instemt.) De onderzoekers willen weten wat er gebeurt; of die zes elkaar te lijf gaan. Camera’s houden hen dag en nacht in de gaten.
Maar die deelnemers weten waar ze aan zijn begonnen, dat ze er uit kunnen en wanneer, en: ze zijn streng geselecteerd. Hun situatie lijkt in geen enkel opzicht op die van de opgesloten mijnwerkers. Die overigens aan ontberingen gewend zijn. Astronauten bleken op dat punt uiterst lastig volk. Twintig jaar terug deed Tony Gaillard van TNO mee aan onderzoeken in opdracht van de ESA, waarbij steeds een paar kandidaat-astronauten honderd dagen werden geïsoleerd. Het ging maar nét goed. Ze kregen ruzie om niks, er was sprake van kliekvorming en vaak werd een van de deelnemers de ‘pispaal’ van de hele groep.
Vandaar dat Suedfeld nu adviseert om maar geen bordspelletjes naar beneden te laten afdalen. Voor je het weet gaan ze elkaar met de pikhouweel te lijf. Een gevaarlijk advies. Betutteling door een hoogleraar, daar kunnen mensen héél agressief van worden.