Door: Hans Crooijmans
Gepubliceerd: zondag 5 september 2010 22:54
Update: maandag 6 september 2010 09:14
Trots leidt Anatoli Stainberg ons rond in zijn kolossale kartonfabriek in het dorpje Koevsjinov, 280 kilometer ten noorden van Moskou. Afgelopen voorjaar kocht hij nog enkele hypermoderne Duitse machines. ‘Kostte me 20 miljoen euro’, zegt de fabrikant die tien jaar geleden zijn cementfabriek in het Siberische Irkoetsk ‘voor onbeschrijflijk veel geld’ aan miljardair Oleg Deripaska verkocht.
Stainberg verhaalt over de historie van het bedrijf, dat stamt uit de tijd van de tsaren. Na de Russische revolutie wist de heldhaftige dochter van de oprichter tot in de jaren dertig te voorkomen dat de communisten de fabriek nationaliseerden. ‘Uiteraard hebben die lui er daarna toch een puinhoop van gemaakt.’
Vijf jaar geleden tikte Stainberg de toen zwaar verliesgevende fabriek voor een luttel bedrag op de kop, inclusief een boerderij. ‘De enige voorwaarde van de autoriteiten was dat ik een paar duizend mensen aan het werk houd en de boel niet verwaarloos.’
De kartonbusiness loopt als een tierelier; het probleem is de boerderij. Meer dan 80 procent van Stainbergs vijfduizend hectaren landbouwgrond ligt braak. In de loodsen vallen sleetse tractors en machines van ellende uit elkaar. Twee van de drie koeienstallen zijn leeg en verlaten. De ooit meer dan 1.500 stuks omvattende veestapel slonk tot welgeteld 74 koeien en kalveren.
‘Wat raadt u me aan?’, vraagt Stainberg. Nederlanders hebben een goede agrarische reputatie, daarom heeft Koevsjonov ons gehaald. Van de grond af opnieuw beginnen, is het advies. Alleen, in de buurt van Tver staat geen grote melkfabriek. Personeel met agrarische kennis is er niet te vinden. En een nieuwe megaboerderij kost kapitalen.
‘Hoeveel dan?’, vraagt Stainberg. Tja, al gauw twintig miljoen euro, overdrijven we. De fabrikant knippert niet eens met zijn ogen. ‘Wanneer kunt u aan de slag?’
* In Ongebaande paden berichten correspondenten over dingen van de dag in hun land.