Door: Koster & Jojanneke
Gepubliceerd: donderdag 8 november 2007 23:19
Update: vrijdag 9 november 2007 11:30
Poptempel Paradiso wijdt zaterdagavond een multimediaal retrospectief aan junkieschrijver William S. Burroughs. ‘Sterke narcotische kunstenaars zijn vaak boeiende types.’
Het telefoonfilmpje van de spuitende Pete Doherty dat The Sun deze week verspreidde, moet een waarschuwing zijn aan alle miljoenen lezers die de ambitie hebben verslaafd te willen raken aan de heroïne. Nooit doen, lieve lezers, schrijft de krant. Gebruik geen drugs, want voor je het weet ben je net zo’n laveloze junk als de Babyshambles-zanger.
Het Britse boulevardblad, dat het sensationele gootverhaal opdiende met een weerzinwekkend portie hypocrisie, is een van de grootste pleitbezorgers van een conservatief reveil. Helaas, vindt Jan Hiddink, programmeur van Paradiso. ‘Doherty is de enige publieke rock-‘n-rolljunk die we nog hebben’, stelt hij met enig leedwezen vast.
Zaterdagavond organiseert hij een multimediaal retrospectief over William S. Burroughs, die andere heroïneverslaafde cultheld, bekend van romans als The Naked Lunch en Junkie. Prijs Paradiso, want de tegenbeweging is harder nodig dan ooit. ‘Burroughs is die dappere eenling die eens niet ten onder is gegaan aan de dope en ook nog een coherent verhaal kon vertellen’, zegt Hiddink over de narcotische schrijver. De samensteller zet met de aubade aan Burroughs een traditie voort van avondvullende vereringen van gedrogeerde types. Vorig jaar eerde Paradiso de alcoholische zanger Serge Gainsbourg, het jaar daarvoor stond in het teken van Harry Smith, de avant-gardistische filmmaker en etnograaf van folkmuziek. ‘Die was ook al nooit nuchter.’
Hiddink, zelf een sobere ex-journalist, lijkt de strijd aan te willen gaan met conservatieve zuurpruimen als Theodore Dalrymple, die in zijn boek Drugs, de mythes en de leugens al eens een hetze voerde tegen Burroughs’ vrijzinnige en lichtzinnige levenshouding. ‘Die antipathie is heel typerend voor de tijd’, constateert hij.
Hiddink begint aardigheid te krijgen in de overzichtsavonden van verslaafde undergroundfiguren. ‘Sterke én narcotische kunstenaars zijn vaak boeiende types. Ik denk aan Hunter S. Thompson of nu aan Amy Winehouse. Ik begin een lijn te ontdekken in onze keuze’, zegt hij. Wordt het geen tijd voor een Brood-memorial ? ‘Misschien. Herman was ook een charmante eenling die lange tijd overleefde en ook nog wat te melden had.’
Hiddink is wél kieskeurig. Britney Spears is nog niet geschikt. ‘Ik vind haar meer een geslaagd product van de entertainmentindustrie. De uitverkoren types kennen hun klassieken. Burroughs, Gainsbourg en Brood konden uren praten over hun inspiratiebronnen. Ik weet niet of Britney al zover is.’
En ze moeten natuurlijk een sterk gestel hebben. ‘Die getalenteerde zanger van de Butthol Surfers leeft tegenwoordig als een eenzame zielige junk. Dat is jammer.’ Dan lacht hij betrapt: ‘Of je sterft een grandioze dood, zoals, let op de naam, John Balance, die zanger van Coil. Die raakte in dronken toestand zijn evenwicht kwijt en viel in zijn huis naar beneden.’ Hiddink: ‘Eigenlijk mag je daar niet om lachen.’