Door: David Nieborg
Gepubliceerd: donderdag 20 december 2007 21:32
Update: donderdag 20 december 2007 21:44
De politieke ophef rond het in Engeland verboden spel Manhunt 2is overbodig. Een classificatie-systeem à la Kijkwijzer geeft ouders de touwtjes over het spelgedrag van hun kroost stevig in handen.
Jonge gamers kijken met open mond naar Nederlandse politici die gewelddadige computerspellen willen verbieden. Een verbod dat voortkomt uit de angst dat (te) jonge kinderen door gewelddadige spellen op het amorele pad geraken. Maar deze games zijn toch helemaal niet bedoeld voor kinderen? En dat weten we toch met zijn allen? Op elk spel dat in Nederland op de markt komt staat een leeftijdsadvies. Saillant detail is dat het overgrote deel van alle games helemaal niet gewelddadig is.
Slechts 5 procent van de meer dan 8.000 games die de afgelopen jaren geclassificeerd zijn heeft een 18+ advies. Toch heeft een kamermeerderheid in een motie de minister van Justitie gevraagd de mogelijkheden te onderzoeken om het spel Manhunt 2 te verbieden.
Buiten Den Haag is er niet veel begrip voor de motie. Nog maar weinig mensen in Nederland hebben het bewuste spel daadwerkelijk gezien, laat staan gespeeld. Dat het geweld over de top is, daar is geen twijfel over. Maar wat veel spelers steekt, is dat het hier gaat om een spel voor volwassenen. Dus komt de vraag naar voren of het ware probleem niet bij de ouders ligt. Immers, zij zijn als enigen goed in staat om ongeschikte spellen weg te houden bij hun kroost. Maar welk spel is geschikt en welk spel niet?
Een belangrijk hulpmiddel is de PEGI-classificatie, die speciaal bedoeld is om ouders te helpen bij het beoordelen van games. Het doel van het PEGI- systeem is zelfregulering en juist bedoeld om staatsbemoeienis buiten de deur te houden. Het systeem lijkt sterk op de Kijkwijzer voor televisie, met leeftijdsadviezen en relevante symbolen. Denk aan discriminatie, scheldwoorden, beangstigende beelden, naakt, gokelementen of drugsgebruik. En natuurlijk geweld in al zijn vormen. Voor online games is er recent de PEGI Online-classificatie bijgekomen.
Kritiek op het verbod komt ook uit academische hoek. Jeroen Jansz, communicatiewetenschapper aan de Universiteit van Amsterdam, heeft onderzoek gedaan naar de werking van het PEGI-classificatiesysteem en kwam tot de conclusie dat het prima werkt: ‘Een veelgehoord argument is dat kinderen juist games willen spelen die zij niet horen te spelen. Het 'verboden vrucht'-idee. Maar in de praktijk valt dat mee. Kinderen zijn niet dom.’ Met betrekking tot de motie spreekt hij van een unicum: ‘Het gaat hier om creatieve productie. De staat moet zich niet bemoeien met wat er in de huiskamer gebeurt.’