Door: Holly Moors
Gepubliceerd: dinsdag 8 januari 2008 00:00
Update: dinsdag 8 januari 2008 09:40
De blues wordt door velen gezien als simpele oermuziek, waarin je met drie akkoorden en een rauwe stem al een heel eind komt. Die tijd ligt achter ons. Een nieuwe generatie schuwt experimenten voorbij de drie akkoorden niet en vindt inspiratie op plekken ver van Mississippi. En toch is het blues.
Bij de ontwikkeling van die nieuwe blues speelt een paar Nederlandse musici een opmerkelijke rol. De Brabantse singer/songwriter en bluesman Ad van Meurs, beter bekend (zeker in het buitenland) als The Watchman, ging een samenwerking aan met udspeler Haytham Safia en contrabassist Anne-Maarten van Heuvelen onder de naam NO Blues. Het resultaat is wat ze zelf omschrijven als Arabicana, blues met een stevige Arabische smaak.
De wereldmuziekpolitie vindt het te veel blues, de bluespolitie vindt het te veel wereld, maar voor iedereen met open oren maakt NO Blues opwindende en melancholieke wereldblues waar je echt even recht van gaat zitten.
Oostenrijk
Hans Theessink komt uit de Achterhoek, maar kwam na wat omzwervingen in Wenen terecht, waar hij met de Oostenrijkse Hans Theessink Band – aangevuld met zangers uit Zimbabwe – blues maakt die net zo grensoverschrijdend is als de Arabicana van de NO Blues.
Het opvallendste aan beide bands is dat hun muziek zo vanzelfsprekend klinkt.
De wereld ligt open en het lijkt alsof de blues op dit moment gewacht heeft om via een ingenieus fusietraject uit te groeien tot een soort van universele wereldblues die alle kanten uit kan waaieren.
Zo dook in Canada enkele jaren terug gitarist Harry Manx op die in India jarenlang les had gehad in klassieke Indiase muziek. Thuis combineerde hij de nieuwe liefde met oude blues, waardoor Manx een paar bloedmooie albums kon maken waarin de Indiase raga op een virtuoze manier deel uitmaakt van de relaxte blues.
Aan de andere kant van het spectrum is er Corky Siegel’s Chamber Blues. Siegel was de mondharmonicaspeler in een bluesrockband toen hij gevraagd werd een stuk van Gershwin te spelen met een symfonieorkest. Siegel kreeg de smaak te pakken en formeerde een kamerorkest van vier strijkers, een percussionist en hijzelf op bluesharmonica. Het resultaat is verbluffend, elegant en tegelijkertijd ongelofelijk opwindend.
Cross-over
Er wordt nog veel meer geavonturierd in bluesland. Zo ging de Nederlandse bluesman Joep Pelt naar Afrika om daar met Lobi Traoré een ronduit feestelijk Afrikaans-Europees bluesalbum op te nemen, en maakte de Amerikaan Doug Cox een album met de Indiase Salil Bhatt. En zo blijft het op een prettige manier onrustig in de blueswereld.