Door: Femke van Wiggen
Gepubliceerd: dinsdag 15 januari 2008 22:23
Update: dinsdag 15 januari 2008 23:01
Al twintig jaar houdt het Nederlands Danstheater een jaarlijkse workshop, waarin voor een keer de dansers zelf de makers zijn. Dit jaar is Switch grootser dan ooit.
‘Maak die beweging nog wat ronder, alsof je valt’, zegt danser Idan Sharabi tegen zijn drie vrouwelijke collega’s, als hij nogmaals de rond de jambe voordoet. Hij zoekt oogcontact via de spiegelwand. ‘En kijk dan ver weg, alsof je iets ziet wat je niet kunt bereiken. Kijk, zo...’
Het is half zeven ‘s avonds en danseressen Celia Amade, Sarah Reynolds en Chiarra Mezzadri knikken vermoeid naar Idan om vervolgens nog eens diep adem te halen, alsof de energie voor de volgende poging uit hun tenen moet komen. In de studio om de hoek zijn de jonge dansers Ji Young Won en Anton Valdbauer eindeloos een pas de deux aan het instuderen waarin Valdbauer een onmogelijke handstand wil verwerken.
Al twintig jaar succes
‘Goed hè, dit doen ze allemaal in hun vrije tijd’, zegt danser Fernando Hernando Magadan (26), die voor de tweede keer de jaarlijkse workshop (nu Switch geheten) coördineert.
De workshop is al twintig jaar een succes en dit jaar grootser dan ooit. Achttien dansers maken een ballet van maximaal acht minuten voor de grote zaal van het Lucent Danstheater. Ze regelen alles zelf: de sponsoring en kaartverkoop, de zaalhuur, het kostuumontwerp, de belichting, de catering en de publiciteit. Hernando Magadan: ‘Iedereen helpt mee, van de receptionist tot de lichttechnici. Het is gekkenwerk, alles kan, alles mag, als je wilt experimenteren kun je helemaal losgaan. Maar je moet het wel helemaal zelf doen.’
Eerste choreografie
De workshop is niet alleen een voorproefje van wat dansers na hun korte carrière misschien te wachten staat, het is ook een manier om talent een kans te geven. Zo ontwerpt de dit jaar gestopte Bregje van Balen inmiddels kostuums en maakten dansers als Lightfoot Leon, Alexander Ekman, Medhi Walerski en Lukás Timulak hun eerste choreografieën tijdens de workshop. Timulak (29) ‘Ik had de eerste keer, in 2001, geen idee dat het ergens op zou gaan slaan. Ik probeerde maar wat.’
Maar na die eerste choreografie-ervaring had Timulak, net als Lightfoot Leon en Ekman eerder, de smaak te pakken. Afgelopen seizoen ging bij Nederlands Danstheater II zijn ballet Oneness in premiere.
Timulak: ‘Ik weet niet of ik nu een heel ballet had kunnen maken zonder mijn workshop-ervaring. Je bent je door die ervaring veel bewuster van wat je kunt.’ Het mooiste vindt Timulak de saamhorigheid: ‘De magie is zo groot. Dansers komen en gaan, maar er staat altijd iemand op als Fernando zegt: kom op, ik regel het wel.’
Hernando Magadan zelf is er klaar mee voor vandaag. Hij maakt een laatste ronde langs de studio’s, sommige dansers moeten nog een lichtplan van hun ballet indienen. Op weg naar de laatste studio passeren we in de gang het prikbord.
Tussen alle repetitietijden tijden prijkt een door hemzelf opgehangen foto van een weeshuis op het Indonesische eiland Sumba. ‘En hier doen we het allemaal voor. Wij maken mooie dingen en het geld gaat naar hun’, zegt hij terwijl hij knikt naar drie kleine Indonesische kindjes. ‘Dat is toch helemaal geweldig?’