Door: Judith Hornman
Gepubliceerd: dinsdag 15 januari 2008 23:25
Update: dinsdag 15 januari 2008 23:33
Frontman Henk Hofstede heeft sinds de oprichting van The Nits in 1974 nog niet zonder ideeën gezeten. Van routine moet hij niks weten. ‘Je moet platen tegenover elkaar blijven zetten’.
In de bar van het American Hotel in Amsterdam roert Hofstede al rekenend in zijn tomatensap. ‘Het ligt er aan hoe je telt, maar volgens mij is dit ons twintigste studioalbum.’
Hij lijkt wat verwonderd te zijn over het feit dat The Nits met een nieuw album komen. Doing the Dis-hes, opvolger van het door de pers gelauwerde album Les Nuits uit 2005, komt 21 januari uit. ‘Mooi dat we toch maar weer een ding hebben gemaakt, denk ik dan.’
Die verwondering zegt veel over de mentaliteit van The Nits. Ondanks de jarenlange ervaring, met als vaste kern van de band Rob Kloet (percussie) en de in 1981 ingestapte Robert Jan Stips (toetsen), is er van artistieke routine geen sprake. ‘Ik wil worstelen’, legt Hofstede (zang, gitaar) uit. ‘Je moet platen tegenover elkaar blijven zetten, jezelf in het avontuur blijven storten. Het komt de muziek ten goede als je niet alles van tevoren vastlegt: ik laat me graag verrassen door ideeën die we tijdens het muzikale proces krijgen.’
Dat zijn ware woorden: geen enkel album van The Nits lijkt op het voorgaande. Doing the Dishes kent veel uptempo nummers en is een stuk vrolijker dan de meer duistere voorganger Les Nuits. Toch kun je altijd spreken van een Nits-geluid. ‘Ik denk dat het vooral te maken heeft met de manier waarop we onze instrumenten bespelen. Het zit gewoon in onze vingers. In het begin speelden we als The Kinks, daar zijn we nooit meer vanaf gekomen. The Beatles waren wat te moeilijk.’
Dat specifieke geluid wordt grappig genoeg in het buitenland als iets ‘typisch Nederlands’ beschouwd. ‘Ja, we spelen wel graag met dat imago’, geeft Hofstede toe. ‘In Frankrijk noemen ze mij ‘de rockbataaf’. Je krijgt dat, als je liedjes maakt met titels als In the Dutch Mountains. Misschien is het wel om onze voorliefde voor dingen die plain, die gewoontjes zijn. Ik ben ook dol op de Amish, mooie levensstijl is dat.’
Imago is niet het enige waarmee The Nits bewust omgaan. Geen producers van buitenaf, muziek brengen ze uit in eigen beheer en het artwork is ook voor eigen rekening.
Hoewel ze op hun eigen manier altijd op zoek zijn naar nieuwe klankkleuren, schuilt er wel routine in de werkwijze. ‘Voor Dishes hadden we wel genoeg materiaal voor zes albums’, vertelt Hofstede. ‘We nemen eerst allerlei ideeën op en dat beluisteren we dan afzonderlijk van elkaar. De selectie die daaruit voortkomt, werken we dan verder uit, tot we uiteindelijk een album overhouden. Toch een heel proces, daarom ben ik elke keer verbaasd dat het weer lukt.’
Hofstede werkt graag tijdens kantooruren, maar is altijd en overal geïnspireerd. ‘Mijn kop is net een doos Meccano. Ik wil alles aan elkaar knopen, zie een verhaal in alles. Ook als ik op vakantie, ben blijf ik bezig. Lui ben ik in dat opzicht dus niet’, lacht Hofstede. ‘Het maakt me wel behoorlijk onrustig, op dagelijkse dingen kan ik me dan vaak niet goed concentreren. Zoals de afwas.’