Door: Hans van Willigenburg
Gepubliceerd: donderdag 31 januari 2008 22:52
Update: donderdag 31 januari 2008 22:53
Hoewel interim-directeur Rutger Wolfson (38) een week geleden nog nat achter de oren zijn eerste festival inging, mag zijn achternaam in de wandelgangen nu al rekenen op een eigen adjectief: Wolfsoniaans. Het betekent zoiets als: kameleontisch. Of: wendbaar. Een handige eigenschap in een internationale setting. Niet alleen bleek hij bij zijn eerste persconferentie het abracadabra van de cinefielen te beheersen, hij beweegt zich ook gemakkelijk tussen het publiek.
Bescheiden
Gegeven deze charme komt de bijna onoverkomelijke vergelijking met zijn uiterlijke evenknie Matthijs van Nieuwkerk bovendrijven: is Wolfson de ‘Matthijs’ van het toekomstige festival? Misschien. Maar dan wel in een dienstbare variant. De manier waarop Wolfson regisseurs en buitenlandse gasten begeleidt, is van een frappante bescheidenheid. Het ontbreekt er nog aan dat hij een glaasje prik of champagne voor ze inschenkt. Een slimme inschatting van zijn nieuwe positie? Of is hij van nature zo?
Navelstaren
Het festival kan een schop gebruiken. Natuurlijk leverde de editie van 2008 de gebruikelijke mix van veelbelovende debuten en navelstarende ellende op. En zolang de bezoekersaantallen stijgen of op peil blijven, zal er weinig druk zijn om te sleutelen. Maar op driekwart van het filmfeest is een veelgehoorde conclusie dat het steeds lastiger wordt nog een ‘gezicht’ of ‘identiteit’ aan het festival toe te kennen, anders dan dat jonge filmers er ‘hun ding’ kunnen doen.
Smoel
Wie de essays van Wolfson leest over de noodzaak van de dialoog tussen kunst en actualiteit, vraagt zich af: kan hij aan zijn charmante wendbaarheid ontsnappen en dit festival weer smoel geven? Wordt het weer meer dan een jaarlijks partijtje zelffelicitatie? Voorlopig woelt BNN met Deep Throat heel wat meer aarde om dan de 37e editie van het IFFR.