Door: Maddy Stolk / Barbara Vos
Gepubliceerd: zondag 13 april 2008 21:46
Update: zondag 13 april 2008 21:48
Liliana Anichiarico reist regelmatig naar Colombia om daar in afgelegen gebieden de inheemse bevolking te ondersteunen. Breek de regels. Volg nooit de uitgestippelde paden. Probeer wat anders te doen, ook al vertellen mensen dat je gek bent. Alles wat je kunt dromen is mogelijk, het enige wat je nodig hebt is lef. (Vrij naar Paulo Coelho)
De 34-jarige Anichiarico koopt meubels, sieraden en accessoires in of helpt ze in samenspraak met de bevolking zelf ontwikkelen. Via het internet verkoopt ze de spullen in de Verenigde Staten. Zo blijft de oorspronkelijke cultuur van de inlanders bewaard én kunnen zij zichzelf onderhouden.
Wat heb je hiervoor achtergelaten en mis je dat?
‘Ik heb aan de wieg gestaan van de Amsterdamse nachtclub Jimmy Woo en een baan als manager daar opgegeven voor een onzeker bestaan. Mijn baan bij Jimmy was ontzettend leuk. Ik had veel plezier in wat ik deed en ben zelf een enorme nachtvlinder, maar het moeilijkst om achter te laten, waren de mensen met wie ik heb samengewerkt. Zij waren als een tweede familie voor mij. En als ik zoveel onderweg ben, mis ik Amsterdam. De stad is voor mij een stukje hemel op aarde, waar zoveel verschillende culturen in staat zijn in relatieve harmonie naast elkaar leven.’
Is je droom uitgekomen?
‘Nee. Ik zou meer willen bereiken; de mensen die mijn hulp het hardst nodig hebben, kan ik niet helpen. Hun producten zijn te bewerkelijk en dus te duur om in de Verenigde Staten te kunnen verkopen, of ze worden gedwarsboomd door de guerilla’s. Hele inheemse stammen dreigen uit te sterven, tenzij er meer aandacht aan hen wordt besteed. Het is eeuwig zonde zulke prachtige culturen verloren te zien gaan.’
Hoe reageerde je omgeving toen je je plannen aankondigde?
‘Mijn vrienden waren verdrietig dat ik minder in hun leven zou zijn, maar blij voor mij dat ik ging doen wat ik altijd heb willen doen: mensen helpen, iets teruggeven aan de wereld. Mijn familie in Colombia was enerzijds blij dat ik vaker die kant op zou komen, anderzijds huiverig voor de risico’s van mijn onderneming. De afgelegen gebieden in Colombia zijn nog altijd vergeven van guerrillastrijders en zeker niet ongevaarlijk. Aan zowel mijn vrienden als mijn familie heb ik gezegd dat ik mij terdege bewust ben van de gevaren, maar dat dit iets is wat ik echt móet doen. Als ik het leven laat terwijl ik dit werk doe, sterf ik gelukkig.’
Wat was een dieptepunt?
‘Veel van de mensen die ik wilde steunen, bij wie mijn hart lag, kon ik niet helpen. De Wayúu in Noord-Colombia bijvoorbeeld hebben enorm te lijden gehad onder de paramilitairen en zijn met uitsterven bedreigd. Zij maken manshoge manden waarvoor ze het riet met de hand kappen, de verf op natuurlijke wijze winnen en waarvan het weven alleen al een week kost. In de VS weten ze de kwaliteit van zulk minutieus handwerk niet op waarde te schatten en dus krijg ik hun producten niet verkocht.’
En een hoogtepunt?
‘Om de stammen wiens producten ik wél aan de man kan brengen te zien floreren. Ik zie ze uitgroeien tot kleine entrepreneurs in een wereld die hen in principe vreemd is. Ook een hoogtepunt: het gevoel voor humor van de inheemse bevolking. Onder de afschuwelijkste omstandigheden, met een rammelende maag, zijn ze vrolijk en maken ze grapjes.’
Wat zou je anderen adviseren?
‘Ga op zoek naar je geluk, waarheen de tocht je ook leidt. En waar een wil is, is een weg: er is altijd een manier om hetgeen waar je je zinnen op hebt gezet voor elkaar te krijgen.’