Door: Elfanie toe Laer
Gepubliceerd: zondag 18 mei 2008 23:48
Update: zondag 18 mei 2008 23:48
De voorbereidingen voor Oerol zijn in volle gang... Op zoek naar de juiste setting.
De regisseurs zijn Greg Nottrot en Alexander de Vree, artistiek leiders van het Nieuw Utrechts Toneel en Cowboy bij Nacht. Ze zaten samen op de Utrechtse toneelschool en bedachten daar dat zij ooit met zijn tweeën een voorstelling wilden maken. Dit jaar is het zover. Hun theatergroepen dienden een opzet in, boorden fondsen aan en zochten een cast en een crew. Nu dat allemaal rond is, is er nog maar een ding te regelen: de locatie waar hun voorstelling Bo-mans hoort u mij? – Ruis ik slecht verstaan tijdens Oeral gespeeld zal gaan worden.
Bomans hoort u mij? - Ruis ik slecht verstaan bestaat uit twee deelvoorstellingen die op verschillende locaties moeten worden opgevoerd. Ze vertellen het verhaal van de eerste Nederlandse realitysoap, die in 1971 op de VARA- en AVRO-radio werd uitgezonden: Alleen op een eiland – dagboek van een eilandbewoner. Godfried Bomans verbleef die zomer een week lang in zijn eentje op Rottumerplaat, om de eenzaamheid te ervaren. Dagelijks deed de schrijver live verslag van zijn eilandavonturen aan VARA-verslaggever Willem Ruis. Bomans was koortsig en paranoia en beleefde er bepaald geen mooie tijd. Later zou Jan Wolkers hetzelfde doen als Bomans, maar hij had juist zo veel lol op Rottumerplaat dat zijn verslag niet genoeg drama bevatte voor een toneelstuk, aldus Nottrot en De Vree.
Bomans hoort u mij? speelt in de radiostudio van waaruit Willem Ruis lange gesprekken met Bomans voert. Nottrot: ‘Alles moet kloppen. We gebruiken de letterlijke teksten van de gesprekken. Alle ‘uhs’ en ‘ahs’ worden ingestudeerd.’ En terwijl Ruis in de studio zit, wordt op het strand in Ruis ik slecht verstaan, Bomans’ versie van het verhaal verteld.
Na aankomst in de haven zijn de regisseurs en hun crew eerst naar Hotel Paal 8 in West aan Zee gereden. De locatie was een tip van de festivalorganisatie; het achterste hoekje van de ontbijtzaal zou een prima werkplek voor Willem Ruis kunnen zijn. Vormgeefster Mieke Uittenhout ziet door de opgestapelde tafels en linnenkasten heen de jaren-zeventigstudio al helemaal voor zich. Ze wil een lange mast neerzetten die het publiek vanuit de studio ziet staan. ‘Op het strand, bij Bomans, zetten we er dan precies nog zo een neer, dan lijkt het net of het publiek naar dezelfde mast heeft zitten kijken.’
Binnen een halfuur is de toekomstige studio bekeken, opgemeten en gefotografeerd. Het is tijd voor de volgende locatie. Over een slingerend paadje loopt de groep van het hotel naar zee. Het wandelingetje wordt getimed, want het publiek neemt deze route waarschijnlijk straks ook.
Acht minuten later doemt het strand op en kan de zoektocht naar Bomans’ podium beginnen. De eisen zijn duidelijk: het publiek mag niet in de wind zitten en er moeten kleine duintjes zijn waarachter Bomans kan verdwijnen. Binnen vijf minuten is de juiste duinpan gevonden.
Nu is de grootste uitdaging: hoe breng je Bomans’ depressieve gestel over op het publiek? De Vree: ‘Hij kwam hier met goede moed maar hij wist niet hoe hij met de natuur moest omgaan en hij was bang.’ In de tent die in de duinpan komt te staan, zal de schrijver zich gedesillusioneerd terugtrekken, is het plan. En als het aan De Vree ligt zal de zieke Bomans, die een paar maanden na zijn Rottumerplaat-avontuur overleed, zichzelf daar iedere avond tot rust manen. Hij weet ook al hoe: ‘Bomans zie je liggen in zijn tentje, hij leest zichzelf voor. Hij sust zich in slaap met zijn eigen sprookjes.’