Door: Judith Hornman
Gepubliceerd: maandag 30 juni 2008 22:26
Update: dinsdag 1 juli 2008 00:50
Met zijn nieuwe roman De Jonge Minnaar duikt Frans van Deijl (1957) opnieuw in de mannelijke oorlogspsychologie.
‘De onstilbare honger naar de oorlog drijft de verhalen van Van Deijl voort.’ Dit citaat uit het juryrapport van de Debutantenprijs 2006 slaat weliswaar op Frans van Deijls literaire debuut Oorlogshonger, het had net zo goed over zijn nieuwe roman De Jonge Minnaar kunnen gaan. Hierin staat – in plaats van een politieke oorlog – de liefde op de agenda, maar de driften die erachter steken zijn gelijk. Uiteindelijk draait alles namelijk om de alphaman en zijn zucht naar macht.
Het is die strijd waarin Alexander Tempeliers zich als jonge hoofdpersoon met de grootste overtuiging instort op het moment dat hij in een ingewikkelde driehoeksverhouding terechtkomt. De hevige verliefdheid die hij voor zijn hospita van middelbare leeftijd Martine voelt, roept oergevoelens als bij een bronstig hert bij hem op.
Als Alexander merkt dat Martine hem als lokaas gebruikt om haar grote liefde Paul (een nare vent met vissenogen) jaloers te maken, raakt hij alle gevoel voor perspectief kwijt. Zijn brein werkt op volle toeren: hoe haal ik de hospita-buit op strategische wijze binnen? Hoe breng ik de vijand zoveel mogelijk schade toe? Geromantiseer is niet aan de orde in De Jonge Minnaar, nee, de liefde is hier een gemene versie van levende stratego.
Van Deijl speelt het slim. Hij weet van Alexander een sympathieke jongen te maken, ondanks dat een gemakkelijke identificatie vanwege zijn ongebruikelijke voorkeuren niet direct voor de hand ligt. Maar ach, hij is zo verliefd, die arme jongen. Hoe kun je dan nog rationeel zijn? Vervolgens doseert Van Deijl de verkeerde beslissingen van zijn personage met uiterste precisie, waardoor Alexanders waanzin niet direct opvalt. Pas als je het boek even neerlegt, dringt door hoe absurd de situaties eigenlijk zijn waarin de drie personages zichzelf geplaatst hebben. Dat zorgt op de juiste momenten ook voor humor, iets wat het volgens de achterflap verder ‘bloedstollende dubbelspel’ alleen maar ten goede komt.
Frans van Deijl, De jonge minnaar, Uitg. Contact.