Door: Mark van Assen
Gepubliceerd: woensdag 6 augustus 2008 23:23
Update: woensdag 6 augustus 2008 23:34
De olympische vlam kwam op haar wereldreis overal protesten tegen. Die gingen allemaal over Tibet. Genoeg stof voor een interessante documentaire. Zou je denken.
De beelden kennen we allemaal nog. De olympische vlam, vers aangestoken in Olympia, deed op zijn schier eindeloze tour over de wereld onder meer Londen en Parijs aan. Het leek wel een staatsbezoek. In Londen bijvoorbeeld waren er zo’n 20.000 agenten op de been. Het vlammetje zelf was bijna niet te zien door de meejoggende Chinese veiligheidsagenten, allemaal in hetzelfde blauwwitte trainingspak. Toch ging er van alles mis. In de straten van de Britse hoofdstad werd drie keer geprobeerd de toorts te kapen, in Parijs moest de vlam zelfs een keer gedoofd worden, en verdwenen toorts en atleet een paar maal in een bus omdat er op straat vanwege alle demonstranten geen doorkomen meer aan was.
En dat allemaal vanwege Tibet. Voldoende stof voor een interessante documentaire, zou je zeggen. Hoe krijgen de Tibetanen dit soort wereldwijde acties georganiseerd? En waren ze eigenlijk ook niet tegen het gebruik van geweld? Hoe zit het precies met al die westerse sympathisanten die trouw langs de kant van de weg staan met grote spandoeken en de Tibetaanse vlag, dan wel zich met ware doodsverachting op de olympische vlam storten? Wat is de achtergrond van de Chinese tegendemonstraties, zoals bijvoorbeeld die in Amsterdam?
De protesten in Parijs en Londen komen uitgebreid aan bod in De Olympische vlam onder vuur, de documentaire die George Schouten maakte voor de Boeddhistische Omroep. Hij is er echter wonderwel in geslaagd om op geen van die vragen een antwoord te geven. De documentaire duurt een uur, en daarvan zijn 55 minuten exclusief gereserveerd voor de Goede Zaak van Tibet. We horen voortdurend mensen ‘Free Tibet’ roepen (‘Liberté pour le Tibet’ in Parijs), we zien 123 keer de vlag van Tibet voorbijkomen, we zien een sympathiek Tibetaans elftal voetballen tegen een Nederlandse amateurclub (‘Ze spelen hartstikke goed’), we horen het verhaal van een Tibetaanse non die twaalf jaar gevangen werd gehouden door de Chinezen en een Nederlandse actievoerder vertelt ons hoe hij in Dharmsala, de zetel van de Tibetaanse leider net over de grens in India, ‘betrokken raakte bij de Tibetaanse gemeenschap en zijne heiligheid de Dalai Lama’.
Voor het tegengeluid, in de resterende vijf minuten, zorgen een paar mallotige Chinezen op de Dam in Amsterdam. Die luisteren naar vrolijke volksmuziek en vinden dat Tibet gewoon bij China hoort, punt. De voormalige tafeltennisster en tegenwoordig China-correspondent Bettine Vriesekoop probeert het gedrag van de Chinezen te duiden: ‘Ze zouden natuurlijk collectief naar de psychiater moeten.’
Wie een fervent aanhanger is van de Dalai Lama moet vanavond zeker kijken. Wie wat meer wil weten over de achtergronden van de demonstraties en de hele Tibetkwestie kan gerust iets anders gaan doen.